برچسب کیومرث اشتریان

از رسانه ها/ تاب‌آوری اقتصادی و شورای عالی امنیت ملی

شفقنا-کیومرث اشتریان در روزنامه شرق نوشت:  عملیات تاکتیکی نظامی اخیر آمریکا در ذیل استراتژی اقتصادی است؛ بنابراین نباید صرفا سرگرم امور نظامی شد، بلکه در مقابل نیازمند استراتژی اقتصادی هستیم. با گذشت چند ماه از جنگ، سطح تحلیل و صورت‌مسئله اینک تغییر کرده است. به‌‌جای اینکه سیاست ما بر این متمرکز شود که چگونه درآمد ارزی را حفظ یا چگونه فلان کالا را داخلی‌سازی کنیم، باید به این پرسش پاسخ دهیم که چگونه تاب‌آوری کل سیستم تولید را افزایش دهیم؟ راه‌حل، «سرمایه‌داری زنجیره‌ساز ملی» در خدمت تولید است.

از رسانه ها/ سیاه‌نمایی از ایران

شفقنا-کیومرث اشتریان استاد دانشگاه در روزنامه شرق نوشت:  در روزهای گذشته برنامه اینترنتی «‌آزاد» با محدودیت‌های قضائی مواجه شد و هم‌زمان طرحی در دستور کار مجلس قرار گرفت که به طرز شگفت‌آوری محدودیت‌های بی‌وجهی برای فعالیت‌های علمی کشور پدید می‌آورد.گویی محدودیت نقد سیاسی به محدودیت‌های نقد سیاستی ارتقا پیدا کرده است. این محدودیت‌ها نظام فکری، دانشگاهی و تولید علم را مختل می‌کند؛ نظام سیاست‌گذاری را از موهبت نقد خبرگی محروم می‌کند؛ حرص و کینه فراوان می‌آفریند؛ پیکار سیاسی را به پایین‌ترین و بی‌پرواترین لایه‌های اجتماعی می‌کشاند؛ مبارزان سیاسی زرد تولید می‌کند و می‌تواند به بخشی از پروژه «غیرانسانی جلوه‌دادن ایران» (سیاه‌نمایی از ایران) در سطح بین‌الملل تبدیل شود.

دومین نشست «امام امروز؛ امام تحول» برگزار شد

در این نشست، سرکار خانم دکتر فاطمه طباطبایی، حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر محسن الویری، استاد تمام دانشگاه و مدرس حوزه، و دکتر کیومرث اشتریان، استاد دانشگاه و سیاست‌پژوه، دیدگاه‌های خود را درباره اندیشه تحول‌خواهانه امام خمینی(س)، الزامات بازخوانی این اندیشه و نسبت آن با مسائل و اقتضائات امروز مطرح کردند. حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر علی کمساری، رئیس مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س)، نیز در این نشست به بیان دیدگاه‌های خود درباره ضرورت تبدیل اندیشه امام به سیاست‌های عملی و مدل‌های حکمرانی پرداخت.

از رسانه ها/ ضرورت چگونگی اجرای سیاست‌ها

شفقنا- کیومرث اشتریان‌ استاد دانشگاه در روزنامه شرق نوشت: یکی از بزرگ‌ترین خلأهای نظام سیاست‌گذاری در ایران این است که بیش از آنکه به «چگونگی اجرای سیاست‌ها» فکر کنیم، به «طراحی سیاست‌ها» یا حتی آرمان‌پردازی درباره آنها می‌پردازیم. گویی تصور می‌کنیم اگر سیاست خوبی نوشته شود، خودبه‌خود نیز به نتیجه خواهد رسید. اما تجربه نشان می‌دهد فاصله میان یک ایده خوب و یک نتیجه موفق، همان چیزی است که «اجرای سیاست» نام دارد.

از رسانه ها/ خطای محاسباتی چگونه رخ می‌دهد؟

شفقنا-کیومرث اشتریان در روزنامه شزق نوشت:  خطای محاسباتی بیشتر از روان آدمی برمی‌خیزد تا از مغز او. این خطا‌ می‌تواند از هراس (ترس بسیار) یا از تهور (بی‌باکی بسیار) باشد. به قول ملا احمد نراقی دو صفت خبیثه است؛ یکی «تهور» و دیگر «جُبن». این را که نقطه تعادل در تصمیم‌گیری جنگی کجاست و چگونه دچار بیش‌برآورد یا کم‌برآورد از خطر شده‌ایم، ‌معمولا (و متأسفانه) پس از واقعه می‌توان سنجید. هراس از جنگ، خطای محاسباتی را بیشتر می‌کند. پس از توافق، آمریکا کشتی‌ها را وادار کرد ‌از بخش پایینی تنگه هرمز گذر کنند.

از رسانه ها/ درگیر «روان‌سیاسی» شده‌ایم

شفقنا- کیومرث اشتریان در روزنامه شرق نوشت:«روان‌سیاسی» (به سیاق روان‌شناسی) در جنگ را جدی بگیریم و به پیامدهای مخرب آن برای توده ایرانی بپردازیم. مردم ما در معرض بزرگ‌ترین حملات روانی هستند و از هر سو تیر فتنه بر آنان می‌بارد. اگر نگران بمباران‌ها و زیرساخت‌ها و جان عزیزان خود هستیم، باید به بمباران روانی مردمان که از سوی دوست و دشمن در جریان است، حساس باشیم و سعی در دفاع از روان مردم خود کنیم. در رسانه‌های اجتماعی مطالب بسیاری منتشر می‌شود که خواسته یا ناخواسته در قالب روان‌سیاسی جنگ در‌می‌آید. برای نمونه هفته گذشته مطلبی با این عنوان مشاهده کردم: «تهدیدهای کم‌سابقه مقام‌های ارشد آمریکا علیه ایران». تصورم این بود که این مقام‌ها سخن جدیدی علیه ایران گفته‌اند. وقتی متن را خواندم، هیچ تهدید جدیدی در آن ندیدم. سخنان مقامات آمریکایی این بود:

از رسانه ها/صندوق بین‌المللی توسعه کشورهای حاشیه تنگه‌ها

شفقنا-کیومرث اشتریان استاد دانشگاه در روزنامه شرق نوشت: یمن، جیبوتی، سومالی، اریتره و سودان از فقیرترین کشورهای جهان هستند که در تنگه باب‌المندب و دریای سرخ قرار دارند؛ یعنی جایی که ثروت و سرمایه جهان از آنجا جریان دارد. چه می‌شد اگر نظام بین‌الملل و سرمایه‌داری جهانی به‌جای این همه کشتار و خونریزی، «حق جغرافیایی» کشورهای ساحلی را از جریان‌یابی سرمایه جهانی در این منطقه در نظر می‌گرفت‌ یا اینکه زمینه توانمندسازی آنان فراهم شود تا بتوانند سهمی از خدمات دریایی را برگیرند؟ اگر چنین بود، منطقه‌ این‌سان در معرض بی‌ثباتی قرار نمی‌گرفت. بخش مهمی از ناامنی ریشه در بی‌توجهی نظام سرمایه‌داری جهانی به این موضوع دارد. بنابراین پرسش این است چگونه بخشی از ثروتی که از عبور تجارت جهانی از تنگه‌ها ایجاد می‌شود، به توسعه کشورهای ساحلی بازگردد؟ این، یک پرسش عدالت توزیعی (Distributive Justice) است که دیپلماسی ایرانی می‌تواند آن را در مجامع بین‌المللی طرح کند.