بر خلاف یک باور رایج که بهخصوص در شبکههایاجتماعی مطرح میشود، هرگز هیچ پدر و مادری نمیتوانند جای دوست را برای فرزندشان بگیرند، اما میتوانند ارتباط دوستانهای با نوجوان خود داشته باشند
بازیگوشی والدین در تحقیقات با عنوان «میزان خلاقیت و کنجکاوی والدین هنگام تعامل در بازی با فرزندانشان» تعریف شده است. یعنی والدین چه در زمان بازی و چه در حین انجام کارهای روزمره با فرزند خود «پایه و سرگرمکننده» باشند. رفتارهایی مثل استفاده از طنز یا شوخی با فرزندان و شادبودن در تعامل با آنها از این دست است.
مطمئناً بسیاری از ما در خانواده یا در میان بستگانمان، خردسالان و کودکانی را دیده ایم که نیشگون میگیرند، جیغ میزنند و مو میکشند. بسیاری از والدین با دیدن چنین رفتارهایی از فرزندان شان نگران میشوند و اینها را نشانههای کودک پرخاشگر تلقی میکنند و اگر چنین رفتارهایی در جمع بستگان یا دوستان رخ دهد، بسیار خجل و شرمنده میشوند، کهای وای کودک خوب تربیت نشده است و عصبی و پرخاشگر است.
از همان ماه اول بارداری، پای دیگران در کفش شماست. از آقای نانوای محله تان گرفته تا راننده تاکسی، و از خانمی که در صف اتوبوس ایستاده گرفته تا همسایهها و زنان فامیلتان، همه به شما میگویند چه باید بخورید، چقدر بخوابید، چطور بنشینید و چطور راه بروید و…، اما این آموزشهای خودجوش و مردمی، تنها به دوران بارداری شما محدود نمیشود بلکه از همان روزهای اول زایمان و شیردهی، جای خود را در زندگیتان باز میکنند و گاهی آنقدر پیش میروند که احساس میکنید مادری کردن همه آدمهای اطرافتان برای کودک شما، گیج، کلافه و سردرگمتان کرده است.