برچسب چرا

به گزارش ایسنا،زهره نظام آبادی با بیان این‌که بلند صحبت‌کردن ریشه در ساختار شخصیتی فرد دارد یا نشانه اضطراب است؟ گفت: خود بلند صحبت‌کردن به تنهایی ویژگی شخصیتی به حساب نمی‌آید و بیشتر می‌تواند تحت تاثیر عادات و سبک ارتباطی، شرایط شنوایی فرد و محیط باشد.
وی افزود: گاهی وقت‌ها افراد تحت تاثیر اضطراب شدید که قرار می‌گیرند کنترل و شدت صدایشان را از دست می‌دهند، اما کلا به تنهایی نمی‌شود بررسی کرد که آیا بلند صحبت‌کردن ریشه در ساختار شخصیت فرد دارد یا نه؟.
 
این روانشناس در خصوص نقش الگوهای تربیتی و خانوادگی در تثبیت عادت بلند صحبت‌کردن اظهار کرد: خانواده نقش مهمی در تثبیت عادت بلند صحبت‌کردن دارد و کودکی که در خانواده‌ای بزرگ می‌شود که پدر و مادر با همدیگر با صدای بلندتری صحبت می‌کنند این امر به‌صورت ناخوداگاه تثبیت و به عادت خودکاری تبدیل می‌شود؛  حتی در یکسری از قومیت‌ها هم بلند صحبت‌کردن امری کاملا طبیعی و معمولی است.
 
برونگرایی به معنای صدای بلند داشتن، نیست
به گفته نظام آبادی برونگرایی به معنای صدای بلند داشتن، نیست، این یک سوءتفاهم است، یعنی برونگرا بودن به‌عنوان یک ویژگی شناخته می‌شود که فرد تعامل اجتماعی بالاتری دارد، راحت‌تر ارتباط می گیرد و کلا بودن در جمع‌ها را بیشتر دوست دارد و ممکن است که این فرد وقتی در جمع است با صدای آرامی صحبت کند و یا برعکس کسی که فرد درونگرایی است در مواقعی که نیاز به صحبت دارد ممکن است که صدای بلندی داشته باشد لذا این مساله به برون‌گرایی و درون‌گرایی بودن ارتباطی ندارد. برون‌گرایی می‌تواند یک ویژگی شخصیتی باشد اما بلند صحبت کردن جزو یکی از ویژگی شخصیتی فرد می‌تواند نباشد و باید در الگوی رفتار کلی فرد این مساله بررسی شود.
 
این روانشناس در پاسخ به اینکه مرز باریک میان رسا صحبت‌کردن و آزار صوتی کجاست؟ تصریح کرد: رسا صحبت‌کردن یعنی صدا بر اندازه‌ای باشد که مخاطب بدون فشار بتواند آن را بشنود و درکش کند. زمانی که صدای ما باعث ناراحتی، حواس‌پرتی یا بهم زدن آرامش دیگران شود این یعنی بلند صحبت‌کردن. مهم است که ما بتوانیم میزان بلندی صدایمان را با موقعیتی که در آن قرار داریم هماهنگ  کنیم.
 
وی با تاکید بر این‌ که در روابط نزدیک، بلند صحبت‌کردن در بحث‌ها چقدر می‌تواند به تخریب رابطه منجر می‌شود؟ گفت: بلندکردن صدا در هنگام تعارضات و دعوا می‌تواند نشانه‌ بی‌احترامی، تهدید و ناامنی باشد و گفت‌وگو به جنگ قدرت تبدیل شود. اگر فرد عامدانه و آگاهانه صدایش را بلند کند، هدفش می‌تواند ترساندن یا تهدیدکردن طرف مقابل باشد؛ این یک آزار روانی شدید محسوب می‌شود، اما اینکه هر بلندبودن صدایی صرفا یک آزار روانی است، خیر؛ اینطور نیست.
 
راهکارهای مدیریت میزان صدا
نظام آبادی در خصوص تمرین‌های رفتاری یا شناختی برای مدیریت میزان صدا اظهار کرد: اولین قدم برای مدیریت میزان صدا، خودآگاهی است. می‌توانید از تمرین «مکث قبل از پاسخ» استفاده کنید؛ یعنی پیش از صحبت، چند ثانیه مکث کنید تا پاسخ مناسب را بیابید و با لحنی آرام‌تر صحبت کنید. همچنین می‌توانید صدای خود را در مکالمات ضبط کرده و به آن گوش دهید تا دریابید در چه مواقعی ولوم صدایتان بالا رفته است. استفاده از تمرین‌های تنفسی هنگام بحث نیز برای کنترل و کاهش میزان صدا مؤثر است. راهکار دیگر این است که از فردی مورد اعتماد بخواهید در حین بحث، با نشانه‌ای به شما یادآوری کند که صدایتان بالاست و نیاز است آن را کاهش دهید.
 
نحوه تذکر در مورد صدای بلند
این روانشناس در این باره که چگونه می‌توانیم بدون ایجاد تنش یا دلخوری، به کسی تذکر دهیم که صدای بلندش آزاردهنده است، اظهار کرد: بهترین کار این است که روی افراد برچسب نزنیم؛ مثلاً نگوییم «تو همیشه بلند صحبت می‌کنی»؛ زیرا این واژه‌ها برای افراد دردناک و سخت است. باید بدانیم رفتار افراد از هویت آن‌ها جداست. اگر کسی رفتار اشتباهی دارد، صرفا رفتار او خطا محسوب می‌شود، نه شخصیتش؛ بنابراین نمی‌توان گفت چون صدایت را بالا بردی، پس آدم بدی هستی.
 
وی اضافه کرد: برای تذکر بدون دلخوری بگویید «می‌دانم قصدت ناراحت‌کردن من نیست و می‌خواهی مشکل را حل کنی، اما الان صدایت برای من بلند است اگر موافقی، کمی مکث کنیم، نفس عمیقی بکشیم یا مدتی تنها باشیم تا بتوانیم آرام‌تر صحبت کنیم؛ نمی‌خواهیم این صدای بلند باعث بی‌احترامی میان ما شود». استفاده از تمرین‌های تنفسی حین بحث نیز برای کنترل و کاهش صدا موثر است. 
 
نظام آبادی درباره این موضوع که چرا در محیط‌های عمومی یا حین مکالمه تلفنی ناخودآگاه صدای خود را بالا می‌بریم و آیا این کار تلاشی برای اثبات حضور یا جلب‌توجه است؟ گفت: در محیط‌های شلوغ، مغز برای غلبه بر صداهای پس‌زمینه، ناخودآگاه میزان صدای ما را افزایش می‌دهد. در مکالمات تلفنی نیز تفاوت صدای طرف مقابل با صدای خودمان باعث تغییر ناخودآگاه بلندی صدای ما می‌شود؛ این لزوما به معنی این نیست که حالا عامدانه این کار انجام شده یا اینکه می‌خواهیم توجهی بخریم یا اثبات حضور کنیم لذا این اتفاق می‌شود در اکثر مواقع به صورت ناخودآگاه اتقاق می‌افتد.

بلند صحبت کردن می‌تواند ناشی از عدم آگاهی از حقوق اجتماعی دیگران باشد 
این رواشناس با اشاره به این‌که بلند صحبت‌کردن در اماکن عمومی بازتابی از کاهش آستانه تحمل و سلامت روان در اجتماع است، بیان کرد: نمی‌توان صرفا به‌دلیل بلند صحبت‌کردن در اماکن عمومی، سلامت روان فردی را قضاوت کرد؛ چرا که این رفتار می‌تواند ناشی از هنجارهای فرهنگی، تراکم جمعیت یا عدم آگاهی از حقوق اجتماعی دیگران باشد. اگر این رفتار به صورت مداوم تکرار شود، می‌توان به جنبه‌هایی نظیر ضعف در تنظیم هیجان یا نبود مهارت‌های لازم برای سازگاری با محیط‌های مختلف توجه کرد. این به فرهنگ هم بر می‌گردد.
 
پیامدهای بلند صحبت کردن در محیط کار
به حریم همکاران احترام بگذاریم 
نظام آبادی در پایان در خصوص این‌ موضوع که بلند صحبت کردن در محیط‌های کاری چه پیامدهای روانی برای فضای فکری همکاران می‌تواند داشته باشد؟ گفت: این رفتار باعث حواس‌پرتی، افزایش فشار ذهنی و کاهش تمرکز همکاران می‌شود، تداوم این رفتار قطعا نارضایتی تیم یا همکاران را در محیط کاری در پی دارد. بهتر است که با یک تذکر به فرد گفته شود که خوب است که  صدایش را کنترل کند و به‌خصوص در محیط‌های کاری که نیاز به سکوت و تفکر عمیق است این بلند صحبت کردن پیامدهای خوبی نخواهد داشت. اینکه بتوانیم صدا را مدیریت کنیم یک بخشی از حرفه کاری ما و  احترام گذاشتن به حریم روانی و شخصی افراد است.