«فراتر از یک بندر: چابهار، دژ اقتصادی ایران در عصر جنگهای ترکیبی»
برای تحقق این دکترین، چابهار نیازمند بازتعریف زیرساختهای خود است. ما نباید به دنبال ساخت اسکلههای عظیم و متمرکز باشیم که در صورت بروز بحرانهای نظامی، «نقاط شکست واحد» (Single Points of Failure) محسوب شوند. راهکار، حرکت به سوی مدل «بندر جزیرهای» است؛ یعنی ایجاد لنگرگاههای کوچک، پراکنده و مستقل در طول سواحل مکران.
