برچسب #پیج رسمی روزنامه گل

فینال 125 کیلوگرم کشتی آزاد المپیک مطابق انتظار ایرانی‌ها پیش نرفت و گنو پتریاشویلی، قهرمان کهنه‌کار گرجی در یک کشتی پر افت و خیز و نفس‌گیر با نتیجه نزدیک 10-9 امیر حسین زارع را شکست داد و به مدال طلا رسید.

بعد از شکست حسن یزدانی برابر ماگمود رمضانوف، در برخی محافل ورزشی داخل کشور شاهد حملات عجیب و غیرمنصفانه‌ای به نماینده بلغارستان بودیم. گویا استارت داستان از یک مجری تلویزیونی زده شده که به طعنه گفته: «بالاخره همه که تختی نمی‌شوند.»

بعد از کشتی پرحاشیه و داستان‌دار امیرحسین زارع و گنو پتریاشویلی که متاسفانه منجر به از دست رفتن مدال طلای سنگین‌وزن کشتی آزاد المپیک برای کاروان ایران شد، بار دیگر شاهد هجوم برخی از هموطنان به صفحه حریف گرجستانی در فضای مجازی بودیم؛ به طوری که ظرف کمتر از 24 ساعت، نزدیک به دویست هزار کامنت انتقادی و توهین‌آمیز علیه او به انتشار رسید. بعضی گزارش‌ها حتی حاکی از آن است که صفحه همسر این قهرمان کشتی هم آماج چنین حملاتی بوده که این موضوع، زشتی داستان را دوچندان می‌کند.

کاروان ورزش ایران با کسب 3  طلا، 6 نقره و 3 برنز و ایستادن در رتبه بیست و یکم به کارش در المپیک پاریس 2024 پایان داد. حد نصابی که هم از لحاظ تعداد و هم مرغوبیت مدال بعد از المپیک لندن 2012، از سایر دوره‌ها بهتر بود.

می گفتند تجربه حضور قهرمانان در راس فدراسیون ها موفق نبوده ؟ مگر چه کار کردند؟ زود سراغ آن دسته می رفتند که بعد از عبور از نسل طلایی دست شان خالی مانده است، جواد داوری و بسکتبال را مثال می زدند.نمی دانستند همین جواد داوری هم چراغ خاموش چقدر بسکتبال را احیا کرده است.

رنسانس ساعی شاید تعبیر خوبی برای صحنه نمایشی که در المپیک پاریس رقم خورد، باشد جایی که اتفاقی بی تکرار در تاریخ رقم خورد.از اولین نقره زن ایرانی در فینال المپیک تا مدال آوری صدرصدی.ارزش کار پرافتخارترین ورزشکار المپیکی ایران اما جایی بیشتر مشخص می شود که بدانیم او روزهای زیادی را در پیچ و خم حواشی بیرونی دسته ای دور مانده از فدراسیون گذراند اما کم نیاورد تا به قول بچه های تکواندو لقب مرد روزهای سخت بگیرد.

گاهی از رفتارهای غیرحرفه‌ای برخی ورزشکاران انتقاد می‌کنیم اما هرگز انصاف نیست اگر از کنار کارهای زیبای آنها هم بی‌تفاوت بگذریم. مثلا نوع برخورد برخی مدال‌آوران بی‌حاشیه کاروان ایران در المپیک پاریس با این افتخار بزرگ واقعا ستودنی بود.

مسابقات المپیک پاریس به پایان رسید و خاطرات تلخ و شیرین، قاب‌های زشت و زیبا از آن به جا ماند. بین آنچه ورزشکاران خودمان انجام دادند، برخی را خیلی بیشتر دوست داشتیم و بعضی را کمتر. با این حال، مسابقات پاریس برای خیلی از ما محلی شد که یک قهرمان ملی دوست‌داشتنی را از نزدیک شناختیم و حالا لذتش را می‌بریم؛ رضا علیپور.