برچسب پویا عاقلی زاده

درباره چهار فیلم موفق در باکس آفیس ۲۰۲۶/ نابودگران کلیشه

مهمترین تفاوت فیلم‌های نسل نو با فیلم‌های کلیشه‌ای باکس‌آفیس، در این است که قبلی‌ها، بر اساس کلیشه‌ها، صرفاً فیلم را به پایان می‌رسانند و حسی همچون کلاهبرداری، به مخاطب فیلم‌بین و سینماآشنا می‌دهند؛ انگار هدف این بوده که تو را با نام‌های بزرگی چون مایکل جکسون یا مریل استریپ به سالن سینما بکشانند و همچون میزبانی نالایق، تو را در فضای ضیافت شخصی‌شان رها کنند تا اگر چیزی برای خودت پیدا کردی، برداری و اگر نه، به راحتی میهمانی را ترک کنی تا فضا برای آنهایی که با این فضا انس گرفته‌اند، باز شود. اما در سمت مقابل، فیلم‌های نسل نو، با این که به صراحت، از کلیشه‌های موجود جذب مخاطب برای داستانشان استفاده می‌کنند، اما با شناختی صحیح از مخاطبشان – که او را همراه و هم‌سطح خودشان می‌دانند – لحظه‌هایی غیر قابل پیش‌بینی در مسیر روایت فیلم می‌سازند که با هیچ کلیشه‌ای قابل چاپ نیست.

سروش صحت و غرق شدن در« استخر» خالی

پویا عاقلی‌زاده، فیلمساز، منتقد و داور فیپرشی، در نقد اختصاصی برای صبا نوشت: سروش صحت در این فیلم گویا در استخری خالی از آب و نامناسب برای شنا کردن، تلاش دارد تا حرکاتی ظریف و تماشاگرپسند را به نمایش بگذارد و حاصل این تخیل قدرتمند، غرق‌شدن او در ایده‌ی خودش است.

پیروزی باور؛ نقدی بر فیلم «زنده شور»

پویا عاقلی‌زاده، فیلمساز، منتقد سینما عضو هیات داوران فیپرشی کن، در یادداشتی اختصاصی برای صبا به تحلیل فیلم «زنده شور» پرداخته است؛ یادداشتی که این فیلم را نه صرفاً یک تریلر درباره اعدام، بلکه روایتی درباره تقابل قانون، عدالت و انسانیت می‌داند.

درباره چهار فیلم موفق در باکس آفیس ۲۰۲۶/ نابودگران کلیشه

مهمترین تفاوت فیلم‌های نسل نو با فیلم‌های کلیشه‌ای باکس‌آفیس، در این است که قبلی‌ها، بر اساس کلیشه‌ها، صرفاً فیلم را به پایان می‌رسانند و حسی همچون کلاهبرداری، به مخاطب فیلم‌بین و سینماآشنا می‌دهند؛ انگار هدف این بوده که تو را با نام‌های بزرگی چون مایکل جکسون یا مریل استریپ به سالن سینما بکشانند و همچون میزبانی نالایق، تو را در فضای ضیافت شخصی‌شان رها کنند تا اگر چیزی برای خودت پیدا کردی، برداری و اگر نه، به راحتی میهمانی را ترک کنی تا فضا برای آنهایی که با این فضا انس گرفته‌اند، باز شود. اما در سمت مقابل، فیلم‌های نسل نو، با این که به صراحت، از کلیشه‌های موجود جذب مخاطب برای داستانشان استفاده می‌کنند، اما با شناختی صحیح از مخاطبشان – که او را همراه و هم‌سطح خودشان می‌دانند – لحظه‌هایی غیر قابل پیش‌بینی در مسیر روایت فیلم می‌سازند که با هیچ کلیشه‌ای قابل چاپ نیست.