کتاب «چیستی ایران» با عنوان فرعی «نشانهشناسی مفهوم ایران در ادبیات درباری» که به تازگی توسط انتشارات سخن منتشر شده، در نشستی از سلسله نشستهای «عصر یکشنبههای مجله بخارا» معرفی و بررسی شد. مؤلف کتاب و سه تن از پژوهشگران درباره رویکرد نشانهشناختی، کارکرد سیاسی قصیده و ضرورت «پرسش از ایران» سخن گفتند.
نشانهها در این نظامهای همبسته بهروشنی، ایران را از «ناایران» جدا میساختند و مفهوم یک «مملکت باستانیِ نوشونده» را برای شهریاران سلسلههای مختلف ترسیم میکردند.
عبدالرسول خیراندیش میگوید: از حدود دهه ۱۹۹۰، یعنی پس از پایان جنگ سرد، درباره خلیج فارس کارهای زیادی صورت گرفته، اما یک تاریخنگاری جامع کمتر در دسترس است. وقایعی آغاز شده که هنوز نقطه پایانی برای آنها دیده نمیشود. به تعبیر مورخان، یک «دور کامل» طی نمیشود تا بتوان آن را وارد حوزه تاریخنگاری کرد.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی با تاکید بر اینکه «سرمایه واقعی ایران، انسانهای فرهنگساز و حافظان میراث تمدنیاند»، گفت: هویت و شناسنامه ایران در میراثفرهنگی این سرزمین ریشه دارد، نه در نفت، معدن و تجارت؛ از همینرو انتقال دانش و تجربه پیشکسوتان میراثفرهنگی به نسل جدید، یک ضرورت راهبردی و «واجب عقلانی» برای تداوم حیات تمدنی ایران است.
هویت ملی و تمامیت ارضی ایران در شبهای گفتوگوی فرهنگی وزندنیا بررسی میشود.
