برچسب هوش مصنوعی و هوش انسانی

شرح مختصر : پردازش زبان های طبيعی يکی از زيرشاخه های با اهميت در حوزه گسترده هوش مصنوعی و نيز در دانش زبان شناسی است. تلاش عمده در اين زمينه، ماشينی کردن فرآيند درک و برداشت مفاهيم بيان گرديده با يک زبان طبيعی انسانی است. به تعريف دقيق تر، پردازش زبان های طبيعی عبارت است از استفاده از رايانه برای پردازش زبان گفتاری و نوشتاری که با استفاده از آن می توان به ترجمه زبان ها پرداخت. از صفحات وب و بانک های اطلاعاتی نوشتاری جهت پاسخ دادن به پرسش ها استفاده کرد. يا با دستگاه ها مثلاً برای مشورت گرفتن، به گفتگو پرداخت و… . نخستين تلاش ها برای ترجمه توسط رايانه ناموفق بودند، به طوری که نا اميدی بنگاه های تأمين بودجه ای پژوهش از اين حوزه را نيز در پی داشتند. پس از اولين تلاش ها آشکار شد که پيچيدگی زبان بسيار بيشتر از چيزی است که پژوهشگران در ابتدا پنداشته بودند. بی گمان حوزه ای که پس از آن برای استعانت مورد توجه قرار گرفت زبان شناسی بود. اما در آن دوران نظريۀ زبان شناسی وجود نداشت که بتواند کمک شايانی به پردازش زبان ها کند. در سال ١٩۵٧ کتاب ساختارهای نحوی اثر «نوام چامسکی » زبان شناس جوان آمريکايی که پس از آن به شناخته شده ترين چهره زبان شناسی نظری تبديل شد، به چاپ رسيد. از آن پس پردازش زبان با حرکت های تازه ای دنبال شد اما هرگز قادر به حل کلی مسئله نشد. ارتباط معنایی واژه ها بر مبنای روش های یادگیری بی ناظر، یکی از مباحث چالش برانگیز در معناشناسی واژگانی در حوزه زبان شناسی رایانشی است. در این مبحث شناختن واژه هایی است که در یک رده معنایی قرار می گیرند، به بیان دیگر متمم های معنایی مشابهی را می توانند از آن خود کنند و ارتباط معنایی داشته باشند. ارتباط معنایی در زبان های انگلیسی و آلمانی، پیش از این مورد مطالعه قرار گرفته و نتایج قابل توجهی نیز بدست آمده است. البته این زمینه از پژوهش زبان شناسی رایانشی، خالی از چالش و ابهام نیست. مسائلی از قبیل ابهام در تصریف فعل، تُنک بودن داده های آموزشی و ابهام در شناخت متمم های نحوی فعل، ارتباط معنایی فعل را دشوارتر می کند. این دشواری در زبان فارسی با وجود تصریف های گوناگون فعل و نبود دادگان مناسب معنایی بیش از زبان های دیگر نمایان است. در این پروژه به بررسی مفاهیم ارتباطی واژگان، هوش مصنوعی، پردازش زبان طبیعی، معناشناسی زبان فارسی و چالش های موجود در شناخت رده های معنایی و ارتباط معنایی واژه ها در زبان فارسی مورد بررسی قرار گرفته است

شرح مختصر : بطور کلی تعاریف متعددی را که توسط روان شناسان برای هوش ارائه شده است، می‌توان به سه گروه تربیتی (تحصیلی) ، تحلیلی و کاربردی تفسیم کرد. به اعتقاد روانشناسان تربیتی ، هوش کیفیتی است که مسبب موفقیت تحصیلی می‌شود و از این رو یک نوع استعداد تحصیلی به شمار می‌رود. آنها برای توجیه این اعتقاد اشاره می‌کنند که کودکان باهوش نمره‌های بهتری در دروس خود می‌گیرند و پیشرفت تحصیلی چشم گیری نسبت به کودکان کم هوش دارند. مخالفان این دیدگاه معتقدند کیفیت هوش را نمی‌توان به نمره‌ها و پیشرفت تحصیلی محدود کرد، زیرا موفقیت در مشاغل و نوع کاری که فرد قادر به انجام آن است و به گونه کلی پیشرفت در بیشتر موقعیتهای زندگی بستگی به میزان هوش دارد. بنابه اعتقاد نظریه پردازان تحلیلی ، هوش توانایی استفاده از پدیده‌های رمزی و یا قدرت و رفتار موثر و یا سازگاری با موقعیتهای جدید و تازه و یا تشخیص حالات و کیفیات محیط است. شاید بهترین تعریف تحلیلی هوش به وسیله « دیوید وکسلر » ، روان شناس امریکایی ، پیشنهاد شده باشد که بیان می‌کند: هوش یعنی تفکر عاقلانه ، عمل منطقی و رفتار موثر در محیط.