خواستم مظلومیت بچههای میناب را نشان دهم
ایده روز آنلاین_ یک جاهایی هست که فقط باید بهخودت فکر کنی، جایی مثل سکوی قهرمانی، آنجا فقط کارهایی که کردهای، زحماتی که کشیدهای، آرزوهایت، سختیهایی که داشتهای، آینده و برنامهات و… از ذهنت میگذرد، فوقش شاید بتوانی به فکر اطرافیانت باشی، به آنهایی که در روزهای سخت کنارت بودند و برایت زحمت کشیدهاند؛ پدر و مادر و… اما بعضیها متفاوتند، انگار «خود» شان خیلی اهمیتی ندارند، توجه آنها به بالاتر از سکو و بالاتر از قهرمانیای است که بهدست آوردهاند و انگار برای یک هدف بزرگتر است که روی آن سکو پا گذاشتهاند. یکی از این آدمها علیرضا یوسفی است؛ پسر جوانی که چند روز پیش سنگینترین وزنهها را بالای سرش برد و رکورد جهانی را شکست، مدال طلا گرفت، نظر دنیا را بهخودش جلب کرد، اما او بیشتر از مدال و رکورد میخواست، او توجه جهانیان را میخواست اما نه برای خودش که برای جملهای که روی پیراهنش نوشته بود: «شهدای میناب ۶۸». این کار پسر ایران فراتر از ورزش بود، او باید از خودش میگفت از مصدومیتش، از روزهای سخت جراحی و ۱۹ماه دوره نقاهت و حسرت تمرین و مسابقه، اما او از میناب، از شهدایش و از کودکانش گفت تا نشان بدهد، ورزش فقط رکورد و مدال نمیخواهد، جوانمردی و ازخودگذشتگی هم میخواهد.