برچسب هالیوود

باکس آفیس در حال گذراندن تابستان عجیبی است. در ماه ژوئن، حال و هوای سینمارویان چیزی شبیه به موقعیتی آخرالزمانی بود و سینماهای زنجیره‌ای و استودیوهای بزرگ زیر نور عملکرد بلاک باسترهای ضعیف و لیست کوتاه فیلم‌ها، شعار "فقط تا بیست و پنجم طاقت بیار" را سرلوحه کار خود قرار دادند. (از یاد نبرید که عامل اصلی این برنامه ضعیف اکران فیلم‌ها به اعتصاب کارمندان هالیوود برمی‌گردد، وقتی که این استودیوهای شناخته شده روند خیره کننده‌ای که پدیده باربنهایمر آن را به وجود آورد، از بینش بردند.) موضوع دلسرد کننده، این است که برخی از فیلم‌های شکست خورده از جمله The Fall Guy و Furiosa، از سوی منتقدان و تماشاچیان به یک اندازه تمجید شدند، اما نتوانستند آن تاثیر را بر روی افراد بیشتری بگذارند. احتمال دارد که تاریخ با Furiosa مهربان‌تر رفتار کند، اما تا به الآن، آخرین شاهکار جورج میلر نمادی از مشکلات حاکی در باکس آفیس است. و سوالی که پیش آمده اینجاست: آیا ددپول و ولورین می‌تواند تابستان و حتی هالیوود را نجات بدهند یا نه؟

بیماری‌ مزمن جزو آن دسته از بیماری‌هایی هستند که برای درمان آن باید مدت طولانی و گاهی تا سال‌ها، تحت نظر بود. برخی از این بیماری‌ها شبیه به دیابت و آرتروز شناخته شده هستند، اما برخی دیگر به لطف آشکارسازی سلبریتی‌ها از ابتلا به آن‌ها، تازه آن طور که باید و شاید مورد توجه قرار گرفته‌اند، مثلا بیماری فیبرومیالژیا (درد بافت عضلانی)، که لیدی گاگا در گفتگویی اذعان داشت که به آن مبتلاست. به لطف حرف‌های رایلی کیئو، اکنون توجه و درک عمومی بیشتری نسبت به بیماری لایم (که توسط کنه سرایت داده می شود) وجود دارد.

آخر هفته گذشته Pulp Fiction (1994) را تماشا کردم و با وجود اینکه فکر می‌کردم فیلم را خیلی خوب می‌شناسم، متوجه شدم که چیزی در آن وجود دارد، چیزی که آن را همچنان تازه و هیجان‌انگیز می‌کند که انگار بار اول آن را تماشا کرده‌ام. این به من یادآوری کرد که چرا از فیلم‌های دهه ۹۰ را دوست دارم، دهه‌ای که انقلابی را نه تنها در نحوه روایت داستان‌ها، بلکه در زیبایی‌شناسی، پویایی و ماهیت شخصیت‌ها به وجود آورد. دهه 1990 زمانی بود که سینما بر اصالت، تحریک و بازی با فرم تمرکز داشت. فیلم‌های معاصر همیشه نمی‌توانند همان تحسینی را که ساخته‌های سه دهه پیش ساخته‌اند، در ما برانگیزند.