برچسب هاجر احمدی

در سال‌های گذشته، بحران‌های قطع برق در ایران موجب شده است که امنیت و زنجیره‌های غذایی در بخش کشاورزی و دامپروری به موضوعی مهم در زمینه تولید تبدیل شوند و حتی بر مسائل اقتصادی، اجتماعی، فناوری و زیست‌محیطی تاثیرگذار باشند.

همه ما تا به حال با افراد سیگاری برخورد داشته ایم. افرادی که شاید با وجود بسته بودن در و پنجره های منزل یا کافه یا دیگر اماکن باز هم اقدام به کشیدن سیگار می کنند، در فضایی پر از دود و دم نفس می کشند و چه بسا سیگار را با سیگار را روشن می کنند. هم سلامتی خودشان را به خطر می اندازند و هم سلامتی نزدیکان شان را.

در سال‌های اخیر پیرسینگ بینی، لب و ابرو رواج زیادی پیدا کرده و در ایران نیز زنان و مردان زیادی این کار را انجام می‌دهند. این در حالی است که در گذشته‌های نه چندان دور پیرسینگ چندان مورد قبول جامعه نبود و یک تابوی عرفی به شمار می‌آمد. اما این روزها پیرسینگ خیلی عادی‌تر از گذشته به نظر می‌آید.

شبکه های مجازی با داشتن میلیون ها کاربر ایرانی که در آن می‌توانند به‌صورت دیجیتال تعامل و تبلیغات کنند می شود محلی باشد برای ویدئوهایی با محتواهای زرد و ساختارشکن. ویدئوهایی که سازندگان آنها عمدتا اینفلوئنسرهای بی‌مخاطب و البته بی‌هنری هستند که گوشه ای از سبک زندگی در ایران شدند.

در سال های اخیر شاهدیم که دانش آموزان همزمان با آخرین امتحان خود فریاد شادی سر می دهند، کیف های خود را به آسمان پرتاب می کنند و کتاب و دفترهای خود را ورق ورق و یا ریز ریز می کنند. اما در قدیم این رفتارها نبود، هر دانش آموزی لباس و کفش و کیف و کتابش را برای خواهر یا برادر کوچکتر از خودش می گذاشت.

از دیرباز روند ازدواج در ایران با معرفی دختر و پسر توسط و به صورت سنتی آغاز می شده است اما با گذشت زمان این موضوع نیز مانند خیلی از موضوعات دیگر دچار تغییر و تحولاتی شده است تا جایی که گاهی زوجین ترجیح می‌دهند همسر آینده خودشان را از طریق شناخت پیش از ازدواج انتخاب کنند.

فرهاد در یکی از بلوارهای شهر پشت چراغ قرمز روی شیشه یک ماشین مدل بالا خم شده بود تا آن طرف شیشه را هر‌طور شده پاک کند. دوازده‌ سیزده ساله به نظر می رسد، اما هیچ وقت رنگ مدرسه را ندیده است. هم‌کلامش که می‌شوم، می‌گوید یک خواهر سه ساله و یک برادر چهار ‌ساله دارد و پدرش بیمار است و توانایی کار کردن ندارد.

کودکان دهه شصت در بحبوحه جنگ و در کوچه پس کوچه‌های خاکی، با اسباب‌بازی‌های پلاستیکی و چوبی‌ دنیای شان را می ساختند. دنیایی که در آن توپ پلاستیکی، سفیر صلح بود و سنگ‌ها، قلعه‌های امید. صدای خنده‌های شان، بلندتر از صدای بمب و موشک بود.