من «پرویز پرستویی» یک روستایی روستایی زادهام/هنوز خودم را همان پسرک شرمگین میدانم
چرا باید خاطرات محو و جسته و گریخته پرویز سه چهار ساله در سه چهار سال اول کوچ به تهران، به زحمت و با فشار به ذهن خسته، به یاد بیاورم؟ کودکی هر جا که باشی، کودکی است. جزء ثابتش برای همه و همه جا «معصومیت» است و بعد، چیزهای دیگر. مال من هم معصومیت بود به اضافه محلهای عجیب و غریب و فقر و تلاش طاقتفرسا برای بقا.