برچسب نوروز98

برای من تعطیلات عید با چرخاندن یک کلید تمام می‌شود. کلید خانه تهران. زمانی که به تدبیر پدر برای دور زدن ترافیک، در نیمه‌های آخرین شب تعطیلات به تهران می‌رسیم. زمانی که انگار تمامی غم‌های دنیا بر قلب من چمبره زده.

نمی‌دانم کدام شیر پاک خورده‌ای به این‌ها یاد داده که وقتی کسی دانشجو شد، بگویند بزرگ شده و دیگر عیدی ندهند. شما به من عیدی بده من حاضرم برگردم به دوران کودکی!

شروع سال باید به روستایمان برگردیم. همه برمی‌گردند. هرکس یک گوشه کشور است اما شروع سال را برمی‌گردند. از شرق و غرب...

گفت دبی؟ گفتم کابل. گفت تفلیس؟ گفتم کراچی. گفت آنکارا؟ گفتم دمشق. گفت اصلا سلیمانیه! گفتم پس نجف.

این، ماجرای یک جدایی است. ماجرای یک کندن، وصله شدن، و دوباره بازگشتن. ماجرای آدم‌‌هایی که چند روزی از اوایل هر سال در دنیای دیگری‌‌اند

آباجان با یک کاسه آش داغ کنارم نشسته و می‌گوید: «یه آش پر و پیمون برای سمان بالام.» لبخند می‌زنم، کاسه آش نذری را می‌گیرم و تشکر می‌کنم. طعم آش‌های خیالی مادربزرگم را می‌دهد!

ما به جای همه‌ی مسافرت‌ها و ایران گردی‌ها و در همه‌ی فصول سال می‌رویم شمال. به برکت همین سفر‌ها من همیشه مسیر را بیشتر از مقصد دوست داشته‌ام.