برچسب نقد فیلم

گارفیلد، آن گربه نارنجی که دوشنبه‌ها را دوست ندارد، از عنکبوت می‌ترسد و به شدت عاشق لازانیا است، سوژه بسیار خوبی برای یک فیلم بلند است، اگرچه اولین ماجراجویی‌های سینمایی او خیلی آثار موفقی نبودند. و اگرچه آخرین ساخته انیمیشنی آن نیز اثر کاملی نیست، اما در نهایت یک فیلم خانوادگی جذاب برای کودکان است که می‌تواند آن‌ها را برای ساعتی سرگرم کند. در ادامه با نقد انیمیشن The Garfield Movie همراه ویجیاتو باشید.

سینما بستری برای ارائه دیدگاه‌ها و فلسفه‌های مختلف است. هر هنرمندی به نوعی با ساخت فیلمش درونمایه مورد نظرش را به مخاطبان ارائه می‌دهد تا کلیت فیلم بتواند باور پذیرجلوه کند. یکی از این درونمایه‌ها، فیلم‌هایی در مورد خدمتکاران و طبقه پایین جامعه است. حضور این خدمتکاران در درونمایه داستان، نابرابری و اختلاف طبقاتی را برجسته می‌کند و نشان می‌دهد که واکنش آن‌ها نسبت به این نابرابری و حقارت چیست. در نتیجه فیلم‌های جنایی و کارآگاهی هیجان انگیزی خلق می‌شود.

کارهای سخت زیادی در دنیا وجود دارد. از صبح زود بیدار شدن بگیرید تا زیر آفتاب کار کردن. از نشستن در کلاسی که کولرش درست کار نمی‌کند تا پیگیر شدن برای حقوق دو ماه پیشی که هنوز واریز نشده است. اما در نهایت، وقتی که انسان مجبور است با احساساتش درگیر شود و مدام دو دوتا چهارتا کند تا ببیند چه چیزی را باید بگوید یا نگوید، می‌شود گفت که درگیر سخت‌ترین کار دنیا شده است. My Oni Girl نیز بر اساس همچین ایده‌ای است: توانایی بیان کردن احساسات. اثری با داستانی جادویی و زیبا، اما عاری از هرگونه زیبایی به یاد ماندنی. با نقد این اثر همراه ویجیاتو باشید.

پس از مدت‌ها، سینما به موضوعی تقریبا فراموش شده پرداخت. زمان طولانی از آخرین فیلم‌‌های که موتور ‌سوار‌های کله‌خر سوار بر هارلی دیویدسون‌های خود در حال ویراژ دادن در جاده‌ها بودن ‌می‌گذشت. حالا امسال «Bikeriders» اثر جف نیکلز دوباره صدای غرش موتور‌های هارلی را به سینما برگرداند.

ساعت ده صبح است. به ساعتت نگاه می‌کنی و می‌بینی سر اولین کلاست خواب مانده‌ای و به شروع کلاس دومت چیزی نمانده است. اولین لباس‌هایی که دم دستت هست را می‌پوشی، با عجله و بدون صبحانه به سمت دانشگاه می‌دوی و خدا خدا میکنی که استادت چیزی نگوید. ده و بیست به دانشگاه میرسی و استاد اجازه ورود به کلاس نمی‌دهد. خسته و کوفته، در گرما به بوفه می‌روی که مثلاً صبحانه بخوری و در سکوت فکر کنی چگونه آن عنصر گمشده را به زندگی‌ات بازگردانی: تعادل. اما برای برگرداندن تعادل باید چه کرد؟ کارت را ترک کنی که تا دیر وقت بیدار نمانی؟ یا غرورت را بشکنی و همانطوری که چایلدیش گمبینو در Be Alone می‌گوید، به پدرت زنگ بزنی و درباره این زندگی پیچ در پیچ سوال بپرسی؟ Ultraman: Rising درباره این مشکل هر روزه ما در زندگی است: گم شدن در مسیر پیدا کردن تعادل. همراه ویجیاتو برای نقد یکی از بهترین آثار ۲۰۲۴ باشید.

Firebrand یک درام تاریخی بریتانیایی، محصول سال ۲۰۲۳، به کارگردانی کریم عینوز (Karim Aïnouz) و نویسندگی هنریتا اشورث (Henrietta Ashworth) و جسیکا اشورث (Jessica Ashworth) می‌باشد. این درام تاریخی بر اساس رمان Queen's Gambit، اثر الیزابت فریمنتال (Elizabeth Fremantle) که در سال ۲۰۱۳ به رشته تحریر درآمده، ساخته شده است. فیلم Firebrand اولین تلاش کارگردانی عینوز به زبان انگلیسی است. Firebrand اولین بار در هفتاد و ششمین جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد و در آن‌جا برای رقابت نخل طلا انتخاب شد.

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که هر آنچه از زندگی، هویت و شخصیت خود می‌دانید و به شما گفته شده، صرفاً یک‌جور توهم است تا واقعیت حقیقی در زیر آن پنهان شود؟ چه می‌شود اگر در دنیایی دیگر همه چیز واقعاً جریان داشته باشد و زندگی ما در اینجا یک دروغ بیش نباشد؟ اگر شواهدی قوی این ادعای عجیب را تأیید کنند واکنش شما چیست؟ آن را با وجود دیوانه‌وار بودنش باور می‌کنید یا سعی می‌کنید نادیده‌اش بگیرید؟ فیلم I Saw the TV Glow شما را به تفکر درباره‌ی این سوالات وامی‌دارد.