81 سال پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی، جنایتی که صدها هزار قربانی برجای گذاشت همچنان بدون عذرخواهی و مجازات عاملان آن باقی مانده؛ واقعیتی که از استانداردهای دوگانه جهان و ضرورت بازدارندگی حکایت دارد.
«همه انسانها برابر آفریده شدهاند و آفریننده جهان به آنها حقوقی انتقالناپذیر بخشوده که از آن جمله: زندگی٬ آزادی و جستجوی خوشبختی است». این یک شعار حزبی و سیاسی یا بخشی از مرام کمونیستی و نظام سوسیالیستی نیست بلکه نص صریح بیانیه استقلال آمریکاست...
در ۱۶ جولای ۱۹۴۵ در نیومکزیکو اولین انفجار اتمی اتفاق افتاد. انفجاری که بیش از آنکه نماد علم و دانش باشد، لکه ننگی بر تاریخ بشریت شد. ورای ویرانیهای هیروشیما و ناگاساکی، حقایقی پنهان و عجیب از این سلاح مرگبار وجود دارد که کمتر به آنها پرداخته شده است. حقایقی که ضمن آشکار کردن جنایت جنگی آمریکا در استفاده از این سلاح کشتار جمعی، زوایای تاریک و پنهان این فاجعه انسانی را روشن میکنند.
در یک بامداد آرام در اوت ۱۹۴۵، خورشید دو بار طلوع کرد. طلوع دوم، خورشیدی سیاه و دستساز بود که توسط ایالات متحده آمریکا فرستاده شد تا نه گرما و حیات، که مرگ و نیستی را بر سر هیروشیما و ناکازاکی بباراند. در ۲۴ ساعت پس از آن طلوع شوم، بشریت شاهد صحنههایی از دوزخ بود: انسانهایی که بخار شدند، سایههایی که بر دیوارها حک شدند و بازماندگانی که با پوستی آویزان در میان ویرانهها سرگردان بودند.