اگر دولت اصولا با مردم از سر آشتی در آید و در دام دو قطبیسازی هایی که می خواهند مردم و دولت را به جان هم بیاندازند نیافتد، ما می توانیم نسبت به آینده این جنگ بسیار خوش بین باشیم.
زندگی اشتراکی تنها در تقسیم اجاره، اتاق یا هزینههای زندگی خلاصه نمیشود. گاهی شامل تقسیم ناخواسته اضطراب، تنش، حریم شخصی و حتی بازتعریف مرزهای روابط انسانی نیز میشود. در سالهای اخیر که فشار اقتصادی، تغییر الگوهای خانواده، مهاجرت، ناامنی شغلی و بحران مسکن افراد بسیاری را به سوی اشکال تازه همزیستی سوق داده، باید آموخت که چگونه با حضور دائمی «دیگری» کنار آمد.