برچسب میراث فرهنگی

«زاینده رود» را قلب شهر اصفهان می‌نامند؛ رودی که طی دهه‌های اخیر مرارت‌ها کشیده، مرده و زنده شده و از رود «زاینده»زندگی به رود گاهی«زنده» تقلیل درجه داده است. زاینده رود فراتر از یک جاذبه گردشگری است.

این توصیف ملال آوری است از گردشگاهی که روزگاری زیباترین و مشهورترین گردشگاه آسیا بوده. گردشگاهی شاهانه که پاتوق اصلی مردم عادی شهر بوده است. اصفهانی ها در آن روزهایشان را به شب می رسانده اند و شب‌های چهارباغ را تا صبح به خوشی می گذرانده اند. در کنار حوض هایش خاطره بازی ها می کرده اند و زیر سایه سار درختانش،گرمای ظهر تابستان را به خنکای عصر می رسانده اند.

در خانه شیخ الاسلام که پای می‌گذارید، طرح خانه های قدیمی با معماری صفوی به‌خوبی نمایان می شود. از ضلع غربی ساختمان که واردحیاطی مشجر می شویم، گویی بخشی از بهشت دراینجا نهفته است.

علی قلی آقا یکی از بزرگان درباره دو پادشاه آخر سلسله صفوی بود که طبق رسم زمانه خود، اقدام به ساخت بازارچه، حمام، چهارسوق، سرا و مسجدی به نام خودش کرد؛ بناهایی که حالا در محله‌ای به نام علی قلی آقا در مرکز شهر اصفهان هنوز بعد از سه قرن و نیم، پابرجا ایستاده‌اند و ساکنان و گردشگران بسیاری به خود دیده‌اند.

درست کنار بازار هنر در خیابان چهارباغ عباسی، مدرسه سیصد ساله چهارباغ را می‌بینید که در فهرست آثار ملی هم ثبت شده است.

خیلی وقت است که اصفهان را به شهر ادیان می‌شناسند و این به طور ویژه از زمان حکومت شیعی شاه عباس صفوی آغاز شد. وقتی این شهر شهروندان زرتشتی، کلیمی و مسلمان داشت و ارمنیان مسیحی هم به شهروندی‌اش درآمدند.

اصفهان عزیز ما، نمونه بارز شهری است که در آن، هر چهار آئین در کنار هم زندگی می‌کنند. در این شهر، زرتشتیان آزادانه در آتشکده خود رسومشان را اجرا می‌کنند. مسلمانان در مسجد، ارمنی‌های مسیحی در کلیسا و یهودیان در کنیسه‌هایشان عبادت می‌کنند.