برچسب موزه هنرهای معاصر تهران

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از موزه هنر های معاصر، «پرسش‌های اکنون» مجموعه‌ای از گفت‌وگوهای تخصصی درباره هنر و زمانه ماست که با هدف طرح و بررسی مسائل بنیادین هنرهای تجسمی شکل گرفته است. این سلسله‌نشست‌ها به جای پرداختن به موضوعات مقطعی و مناسبت‌محور، مفاهیم و پرسش‌هایی را محور گفت‌وگو قرار می‌دهد که در شکل‌گیری اندیشه، تاریخ، نهادها و تجربه هنر معاصر نقشی تعیین‌کننده دارند.
دومین نشست با عنوان «نسبت هنر معاصر با نهاد چیست؟» به یکی از حساس‌ترین و پرچالش‌ترین نسبت‌های هنر امروز می‌پردازد؛ نسبت هنر با نهادهایی که هم بستر شکل‌گیری آن هستند و هم گاه مرزهایش را تعریف می‌کنند.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در نمایشگاه «این صورت باقی» آثاری از پیشگامان عکاسی هنری از هنری فاکس تالبوت، نادار، جولیا مارگارت کامرون، هنری پیچ رابینسن، آلفرد استیگلیتس، ادوارد وستن، انسل ادمز تا هنرمندان معاصری چون هانس بلمر، لی فریدلندر، ویلیام وگمن، دیوید هاکنی، رابرت راشنبرگ، اد روشی و جان بالدساری به نمایش در می‌آیند. همچنین نسخه‌هایی از مجله «کمرا ورک» و برخی از عکس‌ها و پیش‌طرح‌های مربوط به پروژه‌ی دنیس اوپنهایم در سال 1977 ارائه خواهد شد؛ پروژه‌ای که با وجود طراحی برای اجرا در فضای طبیعی اطراف تهران، به دلیل تحولات آن دوره به مرحله اجرا نرسید.

همچنین در این نمایشگاه شش آلبوم‌ تاریخی ارزشمند برای اولین بار در معرض دید مخاطبان قرار خواهد گرفت که حاوی چهره‌های سیاسی، فرهنگی و هنری اروپا و عثمانی و نمایشگر زندگی روزمره مردم ژاپن در قرن نوزدهم است. در این آلبوم‌ها پرتره‌های نخستین گروه‌های دانشجویان ایرانی در اروپا، که از قدیمی‌ترین نمونه‌های ثبت عکس چهره ایرانیان به شمار می‌رود، به نمایش در آمده است.

نمایشگاه «این صورت باقی» نگاهی به تاریخ عکاسی، از نخستین تجربه‌های ثبت تصویر تا جایگاه عکاسی به‌عنوان رسانه‌ای مستقل در هنر مدرن و معاصر است و بخشی از ظرفیت کمتر دیده‌شده گنجینه عکاسی موزه هنرهای معاصر تهران را پس از یک دهه با روایتی جدید پیش روی مخاطبان قرار می‌دهد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی موزه، حسین گنجی در آغاز نشست، با اشاره به پیوند موضوع این جلسه با بحث پیشین، گفت پرسش این بار از چیستی معاصریت به سازوکارهایی منتقل شده است که هنر معاصر درون آن‌ها تولید و دیده می‌شود. او تأکید کرد که منظور از «نهاد» صرفاً موزه یا گالری نیست و دانشگاه، دوسالانه، بازار هنر، رسانه، کیوریتور، مجموعه‌دار و سازوکارهای نقد و نمایش نیز می‌توانند در میدان هنر نقشی نهادی داشته باشند. پرسش محوری گنجی این بود که آیا اثر هنری ابتدا مستقل شکل می‌گیرد و نهاد بعداً آن را کشف و معرفی می‌کند، یا خودِ آنچه «هنر معاصر» نامیده می‌شود از ابتدا در شبکه‌ای از انتخاب‌ها، مناسبات و نظام‌های ارزش‌گذاری پدید می‌آید.