برچسب مهدی نصر

آنطور که شاهد بودیم دونالد ترامپ طی بیانیه‌ای در شبکه اجتماعی خود اعلام کرد که دولت ایالات متحده سهمگین‌ترین، مخرب‌ترین و خردکننده‌ترین عملیات اقتصادی ممکن علیه یک کشور را علیه جمهوری اسلامی ایران پیاده‌سازی و عملیاتی کرده است. متعاقب اعلام این راهبرد، اسکات بسنت را به‌عنوان بازوی اجرایی این تهاجم به میدان فرستادند؛ رویکردی که ذیل آن اعلام شد بیش از ۶۰ نهاد و شرکت بزرگ فراملیتی در نقاط گوناگون جهان از چین و سنگاپور گرفته تا شماری از کشورهای عربی که در دایره این تقابل قرار گرفته‌اند، در فهرست سیاه تحریم‌ها گنجانده شده‌اند.

آنچه در این چهل‌ویک روز فی مابین ایران ، آمریکا و اسرائیل در بستر یک جنگ نظامی رخ داد، صرفاً یک درگیری یا تنش مقطعی نبود؛ بلکه باید آن را در سطحی عمیق‌تر، به‌مثابه یک رخداد تعیین‌کننده در معادلات قدرت جهانی در نظر گرفت.

درکی که وقایع اخیر در ذهن بسیاری از اندیشمندان و افکار عمومی جهان ایجاد کرده، بر این گزاره استوار است که نحوه مواجهه با ایالات متحده آمریکا و به‌طور کلی قدرت‌های غربی، الزاماً از مسیر مذاکره و گفت‌وگو عبور نمی‌کند.

سفر وزیر امور خارجه کشورمان، عباس عراقچی، به چین که در سطح ژئوپلیتیک ازاهمیت قابل توجهی برخوردار است، در‌حالی انجام شد که یکی از مهمترین پرسش های مطرح شده در باره آن، این بود که چرا شخص رئیس‌جمهور این سفر را انجام نداد و این دیدار در سطح وزارت خارجه صورت گرفت.

تحولات اخیر و تبادل آتش میان ایران و ایالات متحده، اگر با دقت و فارغ از هیجانات مقطعی تحلیل شود، ما را به این جمع‌بندی می‌رساند که چشم‌انداز یک «توافق پایدار» دست‌کم در چارچوب خواسته‌های حداقلی ایران، با موانع ساختاری جدی مواجه است.

شواهد و روندهای اخیر نشان می‌دهد که احتمال قابل توجهی وجود دارد که ایالات متحده آمریکا دیر یا زود بار دیگر مسیر تقابل فعال با ایران را در دستور کار قرار دهد.

بحث حمله آمریکا به ایران در ماه‌های اخیر دوباره به یکی از جدی‌ترین موضوعات محافل سیاسی و رسانه‌ای تبدیل شده است.

طی روزهای گذشته، تحولات اخیر در یمن و اعلام تشدید محاصره دریایی علیه عربستان، همراه با هدف قرار گرفتن برخی کشتی‌ها و تجهیزات نفتی، بار دیگر این پرسش را برجسته کرد که یمنی‌ها تا چه اندازه می‌توانند در برابر سلطه عربستان و وابستگی آن به ایالات متحده مقاومت کنند؟