برچسب مقاله

آیا بدهی مالیاتی کارخانه‌ها می‌تواند به مهارت‌آموزی جوانان بیکار تبدیل شود؟ ابزار مالی برای بازار کار در شرایطی که تحریم‌های اقتصادی، انتقال فناوری را با اختلال روبه‌رو کرده و نرخ بیکاری جوانان در شهرها به سطحی نگران‌کننده رسیده است، طرحی…

در همین چارچوب، فاطمه منصوری، پژوهشگر دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال و وابسته به دانشکده علوم انسانی این دانشگاه، پژوهشی را درباره ابعاد سیاستی مؤثر بر تقویت فرهنگ کار و مهارت‌آموزی انجام داده است. این مطالعه، با تمرکز بر اسناد مرتبط با آموزش‌های فنی و حرفه‌ای و با نگاهی به الگو‌های مطرح در این حوزه، تلاش کرده تصویری روشن و ساده از مؤلفه‌هایی ارائه دهد که می‌توانند به بهبود فرهنگ کار، تقویت آموزش‌های مهارتی و نزدیک‌تر شدن این آموزش‌ها به نیاز‌های واقعی دنیای کار کمک کنند.

گزارش‌های اخیر از همکاری مشکوک دولت پاکستان با شرکت رمزارزی خانواده ترامپ (World Liberty Financial)، پرده از رویای نوظهوری برمی‌دارد که در آن، خرید توکن‌ها و امضای تفاهم‌نامه‌های فناورانه، نه برای پیشرفت زیرساختی، بلکه به عنوان «بهای ورودی» برای دسترسی به مراکز قدرت جهانی به کار گرفته می‌شود.

ابتکار «کمربند و راه چین» را می‌توان نمونه‌ای از شبکه‌سازی برای افزایش قدرت اقتصادی و ژئوپلیتیکی دانست. چین تلاش کرده است با اتصال بنادر، راه‌آهن، جاده، انرژی و تجارت، شبکه‌ای گسترده در اوراسیا ایجاد کند. برای ایران، این ابتکار بیش از آنکه صرفاً تهدید باشد، می‌تواند فرصتی برای تقویت پیوند با شرق و افزایش قدرت مانور ژئوپلیتیکی باشد؛ مشروط بر آنکه ایران صرفاً به «سرزمین عبور» تبدیل نشود. در مقابل، «کریدور هند ـ خاورمیانه ـ اروپا» (IMEC) از منظر تهران اهمیت متفاوتی دارد. این پروژه با مشارکت هند، کشور‌های عربی، آمریکا، اسرائیل و اروپا طراحی شده و مسیر پیشنهادی آن، ایران را از یکی از مهم‌ترین شبکه‌های اتصال میان هند، خلیج فارس و اروپا خارج می‌کند. از این منظر، مسئله برای ایران فقط از دست دادن بخشی از درآمد ترانزیتی نیست؛ بلکه کاهش وزن ایران در معماری آینده اتصال منطقه است. در مورد آنچه در ادبیات سیاسی منطقه «کریدور داوود» نامیده می‌شود نیز باید با دقت سخن گفت. این عنوان برخلاف IMEC یک پروژه رسمی چندجانبه با ساختار حقوقی مشخص نیست، بلکه بیشتر به یک سناریوی ژئوپلیتیکی منتسب به اسرائیل برای ایجاد پیوند‌های نفوذی از جولان و سوریه به سمت عراق و مناطق کردنشین اشاره دارد. اهمیت آن برای ایران، نه صرفاً اقتصادی، بلکه در نسبت مستقیم با امنیت سوریه، عراق، عمق راهبردی ایران و شبکه منطقه‌ای متحدان ایران است.

در نخستین مرحله، انسان از یک سوژه حقوقی به یک ابزار سیاسی و امنیتی تقلیل می‌یابد. پژوهش‌های دانشگاهی کاترین مونی، به‌ویژه کتاب Sex Among Allies، نشان می‌دهد که چگونه در کره جنوبی، بدن زنان از طریق خانه‌های میمون در چارچوب مناسبات امنیتی میان دولت کره جنوبی و ارتش آمریکا، به موضوعی برای مدیریت، کنترل و تأمین منافع ملی تبدیل شد. این پژوهش‌ها نشان می‌دهند که چگونه دولت‌ها می‌توانند بدن گروه‌های فرودست را در خدمت ساختار‌های امنیتی قرار دهند؛ ساختاری که در آن، کرامت فردی در برابر ضرورت‌های نظامی و ژئوپلیتیک نادیده گرفته می‌شود. در چنین وضعیتی، زن قربانی نه‌تنها از حمایت مؤثر برخوردار نیست، بلکه گاه به بخشی از سازوکار رسمی تثبیت قدرت تبدیل می‌شود. این منطق، محدود به بدن زنان یا یک دوره تاریخی خاص نیست. هرجا که انسان به «منبع»، «ابزار»، «عدد» یا «هزینه قابل قبول» تبدیل شود، ماشین استخراج لیبرالیسم آمریکایی آغاز به کار کرده است.

دکتر والدینگر می‌گوید این یافته هنوز برایمان غیرمنتظره بود، ولی او چنان از این حقیقت بنیادین خاطرجمع است که در کتاب تازه اش با عنوان زندگی خوب ۲، که با همکاری دکتر مارک شولتس نوشته، بیشتر به روابط و نحوهٔ بهبودشان می‌پردازد. البته مؤلفه‌های دیگر نیز دخیل‌اند که عموماً در کشورها، فرهنگ‌ها و سطوح اجتماعی مختلف تفاوتی ندارند (او به گزارش سالانهٔ رضایت جهانی سازمان ملل اشاره می‌کند). این مؤلفه‌ها شامل سلامتی و عمر مفید، آزادی و امکان اتخاذ تصمیم‌های مهمِ زندگی می‌شود. دکتر والدینگر می‌گوید اعتماد مهم است -نه تنها اعتماد به دوستان و همسایه‌ها بلکه اعتماد به دولت ها. او می‌گوید «یکی از چیز‌های جالبی که مردم سراسر دنیا می‌گویند سخاوت و امکانِ سخاوتمند بودن است».

از سوی دیگر، سهم جمعیت شاغل فارغ‌التحصیل آموزش عالی از کل شاغلان در این بازه زمانی ۲۷.۲ درصد ثبت شده است که نسبت به سال قبل تنها ۰.۱ درصد رشد داشته است. این رشد بسیار ناچیز در برابر حجم بالای بیکاری فارغ‌التحصیلان، بیانگر یک بن‌بست در جذب نیروی متخصص است.