کتاب نشان میدهد که نظریههای شناختی را میتوان فراتر از مطالعات صرفاً زبانشناختی به کار گرفت و از ظرفیت آنها برای واکاوی لایههای معنایی متون دینی و ادبی بهره برد.
نویسندگان معتقدند که گفتوگوی بینادیانی در بسیاری از مناطق با نوعی رکود و بنبست مواجه شده است؛ از یک سو، فقدان رویکردهای نظری تازه و از سوی دیگر، افزایش نگرانکننده فشارها و محدودیتها علیه اقلیتهای دینی، ضرورت بازاندیشی در شیوههای رایج گفتوگو را آشکار ساخته است.
