خیابان به چه کار آید؟
نقطه آغاز این گزارش، از یک دغدغه عینی و ملموس شکل گرفت:حضور مستمر و هشتادروزه مردم در خیابانها، دیگر یک واکنش هیجانی و گذرا نیست؛ بلکه به پدیدهای پیچیده و چندلایه در بطن جامعه ایرانی تبدیل شده است.
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
برچسب مسیر دشوار منتهی به زندگی
شهرک صنعتی خانواده!
هشت روز است که داروهای اعصابم را قطع کردهام. آرامش به خانهمان برگشته است. صبحها قبل از آنکه شهاب بیدار شود، میز صبحانه را میچینم و موقع رفتن بدرقهاش میکنم. زندگی در شهرک استرسهایم را کمتر کرده است.
«سرمایه اجتماعی بنیادین» در ایران هنوز پابرجاست
دی ماه گذشته نهتنها اصفهان که بسیاری از نقاط مختلف کشور، آبستن حوادث ناگواری بودند؛ اتفاقهایی که جرقه آن با نارضایتی و اعتراض کسبهها و دیگر شهروندان به گرانیها و نوسانهای قیمت ارز و طلا زده و اما خیلی زود آتش آن شعلهور شد و دامن سایر افراد را نیز گرفت.
بایستههای میدانداری در نبرد ترکیبی
نخستین نکتهای که بنده از شب اول این تجمعها تا الان در ذهن داشتم، پرسش اساسی درباره معنای خیابان بود و معتقدم اگر بخواهیم با نگاهی فرهنگی به موضوع بنگریم و فرهنگ را بهمثابه معنای پسِ پدیدهها ببینیم، باید هر شب این پرسش را بازخوانی کنیم که حضور در خیابان چه معنایی دارد؟
صنعت سبز اصفهان
کنار تخت پدرم ایستادهام و دارم به رد عمیق چروکهای صورتش نگاه میکنم. دلم میخواهد دستش را توی دستم بگیرم؛ اما نگرانم از خواب بیدار شود. به چهرهاش نگاه میکنم. پدرم خیلی زود پیر شده، گرد نقرهایرنگ پیری روی موهایش نشسته و چشمهایش برق همیشگی را ندارد. دیگر زمان استراحتش بود که بیماری این اجازه را نداد.
چرا اعتراضها به خشونت کشیده شد؟
اتفاقهای این روزهای اخیر، همه را دچار بهتوحیرت کرده است: تعداد فراوان کشتهشدگان و حجم گسترده تخریب اموال عمومی و بیتالمال و نیز آتشزدن و ازبینبردن اموال شخصی افراد از قبیل ماشین، خانه، فروشگاه و… .
فقر تخیل در ایده خیابان
در بازخوانی معنای خیابان و استمرار حضور مردم در فضای عمومی، یکی از جدیترین مسائلی که ذهن بنده را مشغول کرده، این است که گویی ما در مواجهه با این پدیده دچار نوعی «فقر تخیل» شدهایم؛ یعنی سطوحی از معنا وجود دارد که ما اصلا نتوانستهایم آنها را تخیل و رؤیاپردازی کنیم.
دهان فرونشست هرروز بازتر میشود
فرونشست و عمق آن که هر روز بیشتر هم میشود، انگار برای کسی دیگر رعبآور نیست و از شنیدن تشدیدشدن عمق فرونشست، نگرانی ندارند.