آثار و برکات صلوات
حوزه/ بر اساس آموزههای آیتالله محمدتقی بهجت در کتاب «بهجتالدعاء»، ذکر صلوات بر پیامبر اکرم(ص) دارای آثاری است که حتی کوچکترین ذرات گناه را از وجود بنده محو میکند؛ حقیقتی که در روایات نبوی نیز به صراحت بر آن تأکید شده است.
حوزه/ بر اساس آموزههای آیتالله محمدتقی بهجت در کتاب «بهجتالدعاء»، ذکر صلوات بر پیامبر اکرم(ص) دارای آثاری است که حتی کوچکترین ذرات گناه را از وجود بنده محو میکند؛ حقیقتی که در روایات نبوی نیز به صراحت بر آن تأکید شده است.
حوزه/ گرانبها بودنِ وقت، حقیقتی است که مسلمانِ مؤمن در هر لحظه باید آن را دروازه پیش چشم داشته باشد. مراقبه یعنی هوشمندانه پاسبانی کردن از نفس که مبادا جوارح، به خلافِ رضای الهی به کار افتند. غفلت از این پاسبانی، عمرِ عزیز را در وادی تباهی ضایع میسازد.
حوزه/ در منطق اسلام، دستیابی به هدفهای بزرگ، مجوز استفاده از دروغ، فریب و پیمانشکنی نیست. پیامبر اکرم(ص) حیلهگری در تعامل با مسلمانان را خارج از مسیر اخلاق نبوی معرفی کردهاند.
حوزه/ ساختار روحی بشر به گونهای است که بدونِ تضرّع در درگاهِ الهی، به آفاتِ روحی همچون انانیت و سرکشی دچار میشود. تضرّع در واقع از «باختن شخصیت» انسان حاصل میشود و همین حالت، موضع او را در برابرِ خداوندِ متعال روشنتر میسازد.
حوزه/ سعادتِ انسانی، با جستن و وصول به حقیقتِ عبودیت پیوند مستقیم دارد. عبودیت، تنها ادعا و شعار نیست؛ بلکه حاصلی است که در عمقِ اعتقاد و در عملِ جوارح تجلی مییابد. حضرت آیتالله بهجت (قدس سره) حقیقتِ عبودیت را در «ترک معصیت» خلاصه میکنند.
حوزه/ حضرت آیتالله محمدتقی بهجت در بخشی از کتاب «بهجتالدعاء» با تأکید بر اینکه در میان اذکار و آداب، چیزی آسانتر و مؤثرتر از صلواتِ زیاد برای افزایش محبت وجود ندارد، تصریح کردند: اگر صلوات عاشقانه فرستاده شود، بنده به وضوح درک میکند که چگونه این ذکر، او را به سمت معبود و محبوبش سوق میدهد.
حوزه/ حضرت آیتالله بهاءالدینی(قدس سره) در توصیهای اخلاقی پیرامون اهمیتِ ذکر استغفار، آن را «گردآورنده خیر دنیا و آخرت» توصیف کرده و به نقل از امیرالمؤمنین(ع) تصریح کردند: «با استغفار معطر شوید؛ مبادا که بوی گناهان، شما را نزدِ پروردگار رسوا کند.»
حوزه/ خانواده و محیط خانه، نخستین و مهمترین میدان برای سنجشِ عیار اخلاقی و معنوی انسانهاست. روایتی شنیدنی از همسر آیتالله سیدمحمدحسن الهی طباطبایی، تصویری بیبدیل از سه دهه زیستِ مشترک بر پایه حلم، سکوت و صبوری محض را به تصویر میکشد.