برچسب محمد حقیقت

«۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی

فیلم «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا) ساخته سدریک خان در ژانر رئالیست اجتماعی است. در ابتدای فیلم دو پلیس دختری سرکش را دستگیر می کنند و به بیمارستان در بخش ویژه نوجوانان که دچار بحران هستند می‌برند. در این بخش پزشکان روانکاو از نظر روحی‌ به نوجوانان بین ۱۵ تا ۱۸ سال می‌پردازند . این دختر تازه وارد از فروشگاهی دزدی کرده، و ادعا می‌کند که این وسایل را به‌عنوان کادو برای دوستانش در این مرکز آورده است. از اینجا به بعد تماشاگر با مشکلات جوانان که با خود و به‌ویژه خانواده‌یشان مساله دارند همراه می‌شوند. در این مرکز گلچینی از جامعه امروز فرانسه قرار دارد‌ و به سختی‌های بسیار و نفهمیده شدن‌های نوجوانان توسط خانواده و برعکس به خوبی پرداخته می‌شود. فیلمساز نقش یک جامعه شناس را با توجه به واقعیات جامعه برعهده‌ گرفته است.

«ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی

وی برای نخستین بار به تجربه تازه‌ای دست می‌زند و دوربینش را در فرانسه می‌کارد تا از زندگی فرانسویان فیلمی بسازد. برای این کار، به شکل عاقلانه‌ای (برخلاف برخی فیلمسازان خارجی آسیایی دیگر!) سناریویش را با همکاری خانم له‌آ دیمنا، نویسنده فرانسوی (که پدرش فرانسوی و مادرش ژاپنی است و در فرانسه به دنیا آمده و تحصیل کرده)، نوشته است. این همکاری باعث شده که فیلم برای تماشاگران فرانسوی کاملاً قابل لمس و قابل فهم دربیاید که از امتیازات بزرگ فیلم است.

«اودیسه»ی نولان خوب است اما‌ نه بیشتر!

«اودیسه» قرار است از جمعه ۱۷ ژوییه در سراسر جهان همزمان اکران شود، اما به شکل استثنا از امروز، چهارشنبه در فرانسه روانه اکران سینماهای بسیاری شده است که در تعدادی از آن‌ها به صورت imax نشان داده‌ می‌شود. از آنجا که سه سال پیش در اولین سانس فیلم «اوپنهایمر»، کریستفر نولان ما را افسون کرده بود و بعد از‌ خروج‌‌ از سینما بلافاصله ‌مطلبی تحسین‌آمیز درباره آن نوشته بودم، و عنوان مقاله «پرواز به سوی اسکار» بود؛ این بار هم ساعت ۱۰ صبح‌ در اولین سانس فیلم «اودیسه» به همراه دوستی وارد سالن بزرگی شدیم و با علاقه و‌ کنجکاوی خیره به تصاویر، آن را دنبال کردیم.

بحث بر سر فیلمی که نخل طلا گرفت

به روایت داوران جشنواره کن ۲۰۲۶، مهم‌ترین فیلم جشنواره کن Fjord «فیورد»، ساخته کریستیان مونجیو بود که قرار است به‌زودی به پرده سینماها در فرانسه بیاید. اما از هم اکنون برخی از رسانه‌های سینمایی در این کشور مطالبی با دیدگاه‌های خیلی متفاوت درباره فیلم و محتوای آن نوشته‌اند که احتمالا بحث‌های دیگری را به همراه خواهد آورد.

عباس کیارستمی؛ برجسته‌ترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی

درباره آثارش ‌بیشترین مقالات، رساله‌ها و کتاب‌ها در خارج از ایران و به زبان‌های مختلف نوشته شده است. تعداد‌ جوایزی که با آثارش‌ به‌دست آورده بدون شک از همان اول، راه را برای بهتر معرفی کردن سینمای ایران همواره کرده بود که به‌ست آوردن نخل طلا برای «طعم‌گیلاس» در پنجاهمین جشنواره کن در سال ۱۹۹۷ اوج آن محسوب می‌شود.

تولد هفتادسالگی سینمای هنروتجربه

جالب توجه است که امسال بیشترین فیلم‌های بخش مسابقه از کارگردان بزرگ سینمای هنر و تجربه جهان بودند که بیشتر شامل اروپا و آسیا می‌شد. مولفین فیلم‌های هنری که در ابتدای کار هنری خود مانند ماهی‌های کوچکی بودند که در نهرهای کوچک به موازات رودهای بزرگ شنا می‌کردند (می توان تشبیه کرد که کارگردانان بدنه سینما همچون ماهی در رودهای بزرگ شنا می‌کنند). با مطرح شدن در جشنواره‌ها این ماهیان کوچک به رودخانه‌های بزرگ می‌پرند. رفته رفته آثارشان در تعداد سینماهای بیشتری در کشورها به نمایش عمومی در می‌آیند!  بعنوان مثال اگر فقط سینمای ایران را در نظر بگیریم فیلم‌های اولیه عباس کیارستمی، جعفر پناهی، اصغر فرهادی، محمد رسول اف، بهمن قبادی و… تنها در یک یا دو سالن در کشورهای غربی و فقط در سینماهای هنر وتجربه به نمایش درآمده بودند اما پس از مدتی که آثار آنها بیشتر مطرح شد، موقعیت بسیار بهتری یافتند و حتی گاه فیلم‌هایشان در ۳۰۰- ۴۰۰ سالن به نمایش درآمده است. مثلا حتی فیلم «جدایی نادر از سیمین» به یک میلیون تماشاگر در فرانسه و فیلم جعفر پناهی به بیش از هفت صد هزار نفر تماشاگر رسیدند که این را باید مدیون سینماهای هنر و تجربه دانست.