برچسب محمدرضا خزائی

چرا نمی توانیم بین اسباب بازی‌ها و لوازم تحریرهای بچه هایمان تصاویری از چمران، باکری، تختی، آرش کمانگیر و رستم ببینیم؟ تا زمانی که قهرمان‌ها از سینمای ما فراری هستند تعداد مخاطبان این صنعت بزرگ در کشورمان هر روز کاهش خواهد یافت. آن زمان است که می‌گوییم قهرمان‌های فراری، جیب های پر از خالی.

هنوز هم باید دغدغه حجم آرشیو مکتوبات را داشته باشیم؟ با توجه به گستردگی تلفن‌های هوشمند نباید از هر فرصتی برای مطالعه استفاده کرد؟ آیا نشریاتی که تنها به یارانه های مطبوعاتی در کنار فروش مکتوبات خود بسنده می کنند نیز نباید به این جرگه بپیوندند؟

شخصیت های هفت ماهگی هم انگار شش ماهه به دنیا آمده اند. ایدئولوژی، فکر و احساسشان به زندگی و اطرافشان مشخص نیست. ناقص اند اما به دنبال رفع نقص نیستند. بعضی از آنها اگر هم نباشند اتفاقی نمی افتد... مانند مادر مهرداد، مانند سالومه (با بازی هانیه توسلی) دوست طناز، مانند نقشی که احمد مهرانفر بازی می کند، مانند خواهر، شوهر خواهر و مادر رعنا...

نه (آقا) مرتضی جان! نامه‌ام باید کوتاه باشد، ساده باشد، بی حرفی از ابهام و آینه جادو، از نو برایت می‌نویسم ... حال همه‌ ما خوب است، من و جوانان دیگر، زن و مرد همه خوبیم، چرا که هم سینمای سرگرم کننده و جذاب داریم و هم تلویزیون موفق و قوی. آری حال همه ما خوب است اما تو باور نکن.

شاید از یک سو شاهد استقبال مخاطبان از برنامه درهمی به خاطر تازگی، تنوع و ابداعات جذابش باشیم و از سوی دیگر بعد از پخش سه فصل از برنامه خندوانه شاهد افول مخاطبانش، اما همواره رقابت برای جذب مخاطب و دیده شدن هم به نفع رسانه ملی بوده و هم به نفع مخاطبان و هم برنامه سازان ...

با توجه به آنچه درباره نقش رسانه‌ها در مدیریت بحران به‌خصوص در مورد رویکرد پیشگیرانه گفته شد، رسانه‌های فراموش‌کار باید بدانند در استیصال، بیچارگی و آوارگی مردمی که در سیل و زلزله داروندارشان را از دست می‌دهند، سهیم هستند.