برچسب مجرد – زندگی مجردی

به گزارش خبرآنلاین روزنامه همشهری نوشت: وقتی صحبت از کاهش ازدواج و افزایش سن تشکیل خانواده می‌شود، معمولا نخستین پاسخ، مشکلات اقتصادی است؛ از گرانی مسکن و هزینه‌های شروع زندگی گرفته تا اشتغال و تسهیلات ازدواج. اما یافته‌های پیمایش ملی «نگرش به ازدواج در میان افراد مجرد» که در ۳۱ استان کشور انجام شده، نشان می‌دهد ماجرا کمی پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. این پیمایش با هدف بررسی نگرش زنان بالای ۲۰ سال و مردان بالای ۲۵ سال نسبت به ازدواج، موانع آن و شروطی که افراد برای ورود به زندگی مشترک درنظر دارند، انجام شده است.

اول؛ پیدا کردن آدم مناسب
شاید مهم‌ترین یافته این پیمایش همین باشد؛ برخلاف تصور رایجی که مشکلات مالی را مهم‌ترین دلیل تجرد می‌داند، پاسخگویان در صدر فهرست شروط خود «یافتن فرد مورد نظر» را قرار داده‌اند. در پاسخ به این سؤال که «کدام یک از عوامل زیر مهیا باشد، حتما ازدواج خواهید کرد؟»، ۲۷.۸درصد، یافتن فرد مورد نظر را انتخاب کرده‌اند. پس از آن، توانایی تأمین هزینه‌های مقدماتی ازدواج با ۱۶.۳درصد، شغل با ۱۴.۲درصد و مسکن با ۱۰.۳درصد قرار گرفته‌اند. امکان دریافت وام ازدواج نیز تنها برای ۶.۱درصد پاسخگویان شرط اصلی بوده است. این اعداد یک پیام مشخص دارند: حتی اگر بخشی از موانع اقتصادی برطرف شود، لزوما به این معنا نیست که فرد بلافاصله تصمیم به ازدواج می‌گیرد. برای نزدیک به ۲۸درصد پاسخگویان، مسئله قبل از خانه و شغل و وام، پیدا کردن فردی است که بتوانند او را به‌عنوان شریک زندگی خود بپذیرند.

زنان بیشتر دنبال انتخاب مناسبند
این موضوع در میان زنان و مردان نیز تفاوت قابل توجهی دارد. ۳۳.۶درصد زنان گفته‌اند «یافتن فرد مورد نظر» مهم‌ترین شرط آنها برای ازدواج است؛ این رقم در میان مردان ۲۲.۳درصد است. در مقابل، مردان بیش از زنان روی الزامات اقتصادی تأکید کرده‌اند. شغل برای ۱۷.۹درصد مردان در برابر ۱۰.۲درصد زنان شرط اصلی ازدواج بوده است. درباره مسکن نیز فاصله قابل توجه است؛ ۱۳.۸درصد مردان مسکن را شرط اصلی دانسته‌اند، درحالی‌که این رقم برای زنان ۶.۶ درصد بوده است.یعنی در نگاه پاسخگویان، هنوز برای مردان «توانایی ورود اقتصادی به زندگی مشترک» وزن بیشتری دارد، درحالی‌که برای زنان «انتخاب فرد مناسب» پررنگ‌تر است. شاید بتوان مهم‌ترین پیام این پیمایش را در یک جمله خلاصه کرد: بخش مهمی از مجردها ازدواج را نمی‌خواهند کنار بگذارند.

به گزارش خبرآنلاین،در همین پیوند امان الله باطنی اظهار داشت: برای بخش های قابل تاملی از جامعه میل به تجرد تبدیل به سبک زندگی شده است که در برخی موارد حتی والدین نیز از آن حمایت می کنند.
ایرنا در خبری نوشت:این پژوهشگر اجتماعی افزود: برخی طبقات خاص جامعه حتی پا را فراتر نهاده اند به طوریکه برطرف کردن نیازهای عاطفی و حتی جنسی را به صورت منظم در سبک زندگی خود گنجانده اند اما تعهد در قالب ازدواج رسمی در روابط آن ها جایگاهی ندارد.
باطنی با بیان اینکه تجرد قطعی در جامعه ایرانی نه یک انتخاب و نه یک اجبار بلکه بیشتر یک انتخاب اجباری است؛ بیان کرد: حقیقت این است که در این پدیده فرد علاقه به ازدواج دارد، از قرار گرفتن در موقعیت ازدواج بدش نمی آید اما شرایط اجتماعی اجازه ازدواج به او نمی دهد و یا مسوولیت اجتماعی ازدواج را نمی خواهد قبول کند که برای همین می توان آن را یک انتخاب اجباری تلقی کرد.وی با مروری بر آسیب های این مقوله گفت: تجرد قطعی برای دختران به طور معمول با برچسب های اجتماعی بیشتر و چالش های مهم تر همراه است.
این پژوهشگر اجتماعی اضافه کرد: پیامدهای تجرد قطعی در سطح فردی افسردگی و خلاء عاطفی و در سطح اجتماعی پدیدارشدن بحران سالمندان مجرد و خودکشی های تقدیر گرایانه ناشی از خستگی خواهد بود.باطنی توضیح داد: تجرد قطعی در مکتب فکری جامعه شناسی کارکردگرا؛ ناشی از کژکارکرد نهادهای اجتماعی بخصوص خانواده است که در آن والدین هلیکوپتری مقصرند.
وی بیان کرد: والدین هلیکوپتری آن دسته از والدینی هستند که به جای توانمند سازی فرزندان همیشه به آن ها خدمت رسانی کرده و مانند یک هلیکوپتر بالای سر بچه ها به پرواز در می آیند تا از آن ها مراقبت کنند.باطنی افزود: فرزندان این والدین خود را ملزم به استقلال و ازدواج نمی بینند و فرآیند بلوغ اجتماعی آن ها و پذیرش مسوولیت ازدواج شان درست پیش نمی رود، به همین دلیل میل به تجرد در میان آن‌ها بسیار بالاست.
این پژوهشگر اجتماعی با اشاره به طلاق به عنوان یکی دیگر از کژکارکردهای نهاد خانواده تصریح کرد: پژوهش ها نشان می دهد بسیاری از فرزندان طلاق یا فرزندان طلاق عاطفی نسبت به ازدواج نوعی مقاومت نشان می دهند که این موضوع متاثر از تجربه زیسته تلخ آنان از طلاق یا طلاق عاطفی پدر و مادرشان است که به میل به تجرد آن ها دامن می زند.
وی با بیان اینکه در جامعه شناسی کارکردگرا، تجرد قطعی و میل به تجرد را می توان ناشی از کژکارکرد نهاد حاکمیت نیز دانست، گفت: بحران اقتصادی کنترل نشده و تورم فزاینده جامعه را دچار هنجار پریشی می کند؛ یعنی بسیاری از هنجارهای اجتماعی مثل ازدواج کردن به عنوان یک قاعده اجتماعی کمرنگ می شود زیرا برای بسیاری افراد جامعه امکان پذیر نیست.
باطنی ادامه داد: میل به تجرد در مکتب فکری جامعه شناسی تعارض گرا ناشی از تعارض های اجتماعی بخصوص شکاف فرهنگی بین نسل‌هاست.این پژوهشگر اجتماعی اظهار داشت: نسل های جدید، ارزش های متفاوتی نسبت به نسل های قبلی دارند و واقعیت این است که ازدواج کردن برای آن ها چندان دارای معنا و ارزش نیست.
وی بیان کرد: تجرد قطعی در جامعه شناسی تعامل گرا به دلیل تغییر محتوا و فرم تعامل اجتماعی دختران و پسران نسبت به دهه های قبل ( مانند عشق رمانتیک و ازدواج سفید) و نیز تغییر معنای ازدواج در ذهن آن هاست.باطنی تاکید کرد: بنابراین هنجارپریشی به واسطه بحران اقتصادی، کمرنگ شدن قواعد اجتماعی و احساس تعلیق و فرار از مسوولیت ازدواج به واسطه حمایت های بی انتهای والدین مهم ترین دلایل فزونی این پدیده اجتماعی است.
بر اساس آمار هفت میلیون و ۲۳۹ هزار و ۱۹۰ زن کمتر از ۴۰ سال و هفت میلیون و ۶۹۵ هزار و ۹۸۷ زن کمتر از ۴۵ سال هرگز ازدواج نکرده در کشور داریم.همچنین ۹ میلیون و ۳۳۸ هزار و ۴۷۳ مرد کمتر از ۴۰ سال و ۹ میلیون و ۸۱۲ هزار و ۲۸۱ مرد کمتر از ۴۵ سال در کشور تاکنون ازدواج نکرده‌اند.
وزارت ورزش و جوانان، مجموع مجردین هرگز ازدواج نکرده کشور را ۱۸ میلیون و ۷۷۵ هزار و ۴۵۲ نفر اعلام کرده است.به گفته مسوولان، در گروه‌های سنی بالای ۴۵ سال تعداد مردان مجردِ هرگز ازدواج نکرده بسیار کمتر از زنان است که منجر به دشواری ازدواج جدی برای زنان این سنین شده است.

به گزارش خبرآنلاین،رضا سعیدی، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی و رئیس جمعیت وزارت بهداشت در نشست خبری هفته ملی جمعیت، به کالبدشکافی شاخص‌های جمعیتی پرداخت و گفت: برای درک درست وضعیت باروری، باید میان دو شاخص نرخ باروری کلی (TFR) و نرخ باروری نکاحی (MFR) تفکیک قائل شد. 

به گزارش خبرآنلاین،علیرضا رحیمی در خصوص مسئله ازدواج جوانان گفت: ‏امروز مسئله  ازدواج جوانان⁩، فقط یک دغدغه فردی نیست؛ یک مسئله ملی است. وقتی بیش از ۱۸ میلیون نفر در کشور هرگز ازدواج نکرده‌اند و صدها هزار جوان ماه‌ها در صف دریافت وام ازدواج⁩ می‌مانند، یعنی باید با صداقت، شفافیت و اقدام عملی وارد میدان شویم.