رؤیاهای دستیافتنی در میدان عتیق
حوضهای میدان آبی ندارند. خورشید بساط پهن کرده کف سنگفرشها و برقشان توی چشم منعکس میشود. ردپایی از درختی که سایه گستراندهباشد و برای چنددقیقهای هم که شده پناه آدمهای گرمازده باشد، نیست.
حوضهای میدان آبی ندارند. خورشید بساط پهن کرده کف سنگفرشها و برقشان توی چشم منعکس میشود. ردپایی از درختی که سایه گستراندهباشد و برای چنددقیقهای هم که شده پناه آدمهای گرمازده باشد، نیست.
در عصری که مرز میان تولیدکننده و مصرفکننده محتوا بهطرز بیسابقهای باریک شده است، دیگر نمیتوان از رسانه انتظار داشت که با نسخههای کلاسیک، مخاطب مدرن را اقناع کند.
ماجرا از دهه فجر امسال شروع نشد، اما دهه فجر امسال نقطهای بود که همهچیز را عریان کرد. همزمان با وقایع دیماه و تحریم جشنواره فیلم فجر از سوی بخشی از هنرمندان، مدیران سینمایی ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان اصفهان تصمیم گرفتند سانس ویژه هنرمندان را حذف کنند.
میدان عتیق اکنون پس از تنشها و تغییرات انبوه، در قلب اصفهان آرام گرفته و با مشکلات خود دست و پنجه نرم میکند. با هزینه انبوهی که شهرداری در سالهای قبل در این میدان انجام داده، میتوان آن را یکی از سرمایههای شهر نامید که باید هرچه سریعتر راهکارهایی برای فعال شدن آن یافت.
قحطی محیطبان است! قشری که از ابتداییترین حمایتهای قانونی برخوردار نیستند. در کنار خلاءهای قانونی، نبود امکانات و درآمد باعث نارضایتی این قشر زحمتکش شده است.
سال گذشته در همین ایام و در اولین متن شماره اول ویژهنامه متنی نوشتیم با این عنوان: «سال به سال دریغ از پارسال».
میدان «کهنه» نونوار شده و کالبد فیزیکی آن کفپوش و آجرپوش جدیدی به تن کرده تا در طرح احیای این میدان، نقش تاریخی، فرهنگی و گردشگری آن تقویت شود.
صحنهها عجیب و غریباند؛ صحنههایی که در آنها زنان آرایشگر و ناخنکار یا مژهکار و دیگر میکاپآرتیستها با بادیگارد وارد سالنهایی میشوند که قرار است در آنجا به برگزاری همایش بپردازند!