برچسب مائده طهماسبی

بچگیتو فراموش نکن 1390

داستان «بچگیتو فراموش نکن» درباره ارتباط متقابل کودکان و بزرگترها و آرزوهای آنهاست. کودکان می‌خواهند بزرگ شوند و بزرگتر‌ها دلشان می‌خواهد کودک باشند، ولی گاهی آرزوها در صورت تحقق با مشکلاتی همراهند... .

آن ها 1395

روایت اول آن ها روایت مهرناز (شبنم مقدمی) است. همسر بهنوش به‌تازگی فوت کرده است. او مانده و یک بدهی تسویه نشده و سند خانه‌ای که گرو بانک است. بهنوش شب‌ها از مادرش در بیمارستان پرستاری می‌کند و همان‌جا با مردی آشنا می‌شود که از بهنوش می‌خواهد از مادر او نیز پرستاری کند. آشنایی با این مرد، ابعاد تازه‌ای به زندگی بهنوش می‌بخشد.
روایت دوم، روایت شهلا (سمیرا حسن‌پور) است. زنی از طبقه مرفه که همسرش مدتی است فلج شده است و روی تخت بیماری است. اینکه شهلا بچه می‌خواسته است یا الآن چه می‌خواهد مهم نیست، مهم این است که همسرش روزهای آخر عمرش را سپری می‌کند و از شهلا هم کاری برنمی‌آید.
روایت آخر، قصه فرزانه (هدی زین‌العابدین) است. دختری از قشر پایین جامعه که در شرف ازدواج است. بارداری ناخواسته و نا به هنگام فرزانه همه برنامه‌ها را به‌هم‌ریخته است. فرزانه بین آبروی خانواده‌اش و سقط فرزندش و یا رضایت همسرش و نگه‌داشتن بچه باید یکی را انتخاب کند.

برگزاری «شب بازیگر»، اجرای رپِ «مکبث» و اُپرای «سعدی» و عدم اجرای «روال عادی» در«سال تئاتر»

اظهارات مرادخانی درباره «سال تئاتر» و افتتاح مرکز خاوران، برگزاری گردهمایی «شب بازیگر» با مدیریت «بهزاد فراهانی»، صحبت های «محمدرضا خاکی» درباره اجرای «روال عادی»، اجرای «مکبث» به سبک رپ توسط «فرهاد آئیش» و «مائده طهماسبی»، تاکید «بهروز غریب‌پور» بر عدم حضور تک‌خوان در اُپرای «سعدی» و درنهایت یادداشتی درباره «سال تئاتر» و مشکلات تئاتر ایران سرخط مهمترین اخبار «بولتن تئاتر» امروز نوزدهم فروردین ماه را به خود اختصاص می دهد.

بیوگرافی مائده طهماسبی، عکس های مائده طهماسبی و همسرش و زندگی شخصی هنری

در این بخش از سایت تفریحی و ادبی تاپ ناز بیوگرافی مائده طهماسبی را برای شما دوستان قرار داده ایم. ما از زندگی شخصی گرفته تا هنری این بازیگر را زیر ذره بین برده و نحوه آشنایی او با همسرش…

من حیرت می‌کنم

ده‌ای به دیدن بازیگرانی می‌آیند که به آنها علاقه‌ دارند و عده‌ای دنبال کنجکاوی‌هایشان هستند و به نظرم این اتفاق خوبی است که در خصوصی‌شدن تئاتر افتاده است. امیدوارم فقط این سالن‌های کوچک‌تر خصوصی خالی نمانند و هرکدام مخاطب خودشان را داشته باشند.