برچسب مائده شاه نظری

من علی‌رغم اینکه متولد اواخر دهه هشتاد هستم، به دلایلی از جشن‌های قدیمی عقد و عروسی قدیمی خاطره‌های قشنگی دارم. مثلاً خاطرم هست که شوهرِ خاله‌کوچیکه‌ام وسط حیاط خانه آقاجون، خیمه‌ای نصب کرد که مشابه خیمه‌های روضه بود.

حدود سه چهار سال پیش بود که کلیپ‌هایی، با تدوینی سینمایی، فضای مجازی را پر کردند که عبارت بود از تصویرهای رمانتیک و ژورنالیستی از تفریحات عروس و داماد و لوکیشن جشن و اکسسوری‌های مربوط به آن.

آدمیزاد گاهی‌ اوقات برای زیباتر شدن و نه با هیچ هدف دیگر، درد می‌کشد و هزینه می‌دهد. چند روز پیش در یک پلتفرم اجتماعی، کلیپی دیدم از یک پزشک که جزء به جزء اعمال زیبایی را روی صورت بازیگران مذکر واکاوی می‌کرد. هیچ کدام در تعدد عمل‌ها، دست کمی‌ از زنان جامعه نداشتند.

همیشه اینطور نیست که دشمنان و رقبا به فرهنگ ایرانی و اسلامی ما آسیب برسانند و مثلاً میراث ملی ایران را به نام خود ثبت کنند و غیره. گاهی خودمان نادانسته، به مبارزه علیه فرهنگ و رسوم خود برمی‌خیزیم.

شاید تصور کنید که طبقه‌ سرمایه‌دار در هر جامعه‌ای از خرید کالاهای برند و لاکچری استقبال می‌کنند، اما این گمان صحت ندارد. در آمارهای جهانی، این طبقه متوسط هستند که تمایل شدیدی به استفاده از کالاهای لوکس دارند. به طوری که حتی حاضرند مقروض باشند و با پرداخت قسطی یا پیش‌خرید به محصولات لوکس دست پیدا کنند.

«شب‌ها، غزه را تحویل می‌گرفتند و صبح‌ها دبی را تحویل مردم می‌دادند.» این جمله را رفتگری که بر سر مزار شهید نو‌رسیده‌ ما ایستاده بود، خطاب به یک مرد نا‌آشنای دیگر می‌گفت. منظورش این بود که شما مردم نمی‌دانید که منِ رفتگر، شب‌ها شهر را به چه شکلی می‌بینم. آنچه که شما در روز از شهر می‌بینید، در برابر آنچه که من در هنگام شب دیده‌ام، حکم دبی را دارد.

شهادت، یک توفیق الهی است؛ برای عده‌ای نا‌آگاهانه، برای برخی در اثر یک انتخاب و یا یک تصمیم درست در یک بزنگاه و برای برخی به وسیله تمسک به خداوند و عمل به دستورات دینی رخ می‌دهد.

شمار روز‌های جنگ، از تعداد انگشتان دو دست فراتر رفته و تعداد شهدای ما از هزار نفر فزونی یافته است. مساجد محل، از اذان صبح تا غروب آفتاب، نواهای حماسی پخش می‌کنند.