برچسب فیلم

«زوتوپیا ۲» دنباله‌ای است که آگاهانه از جاه‌طلبی طفره می‌رود؛ خبری از بسط دنیای داستان، معرفی تعداد زیادی از شخصیت‌های تازه یا آرک‌های غیرمنتظره برای قهرمانان اصلی نیست و دقیقا همین است که موجب شده فیلم جواب دهد.

سریال شوالیه هفت پادشاهی (A Knight of the Seven Kingdoms) پیش‌درآمد تازه و موفق دنیای بازی تاج و تخت (Game of Thrones) است که این روز‌ها نخستین فصلش از HBO و HBO Max پخش می‌شود. داستان این سریال پیش‌درآمد حدود ۹۰ سال پیش از رویداد‌های بازی تاج و تخت و تقریباً ۸۰ سال پس از خاندان اژد‌ها (House of the Dragon) اتفاق می‌افتد. بسیاری معتقدند این سریال نفس تازه‌ای به فرانچایزی داده که داشت کمی شلوغ و سنگین می‌شد.

برای هر موقعیتی یک فیلم وجود دارد. اگر کسی بخواهد بخندد، یک فیلم کمدی انتخاب می‌کند؛ اگر دلش گریه بخواهد، شاید سراغ یک ملودرام عاشقانه برود؛ و گاهی هم آدم‌ها می‌خواهند فشاری بی‌وقفه را تجربه کنند؛ فشاری که آنها را وادار می‌کند مانند یک نوزاد در شکم مادر، خودشان را مچاله کنند. با اینکه بعضی از فیلم‌های این دسته‌ی خاص می‌توانند به‌شدت اضطراب‌آور و نفس‌گیر باشند، اما در عین حال نمونه‌هایی درخشان از همکاری فیملسازان خلاق و بازیگران باکیفیت هستند که چیزی منحصر‌به‌فرد و خاص خلق کرده‌اند. تماشای آدم‌هایی که تا مرز فروپاشی تحت فشار قرار می‌گیرند و دیدن اینکه شخصیت‌ها یا دوام می‌آورند یا در برابر فشار خم می‌شوند، نوعی احساس رهایی امن و تخلیه کننده احساسات دارد. با همین نگاه، در ادامه به سراغ تعدادی از بهترین فیلم‌هایی می‌رویم که تماشای آنها حس یک حمله‌ی عصبی تمام‌عیار و طولانی را منتقل می‌کند.

فیلم سفیدبرفی (Snow White) نسخه لایواکشن جدید دیزنی، حالا به یکی از پرهزینه‌ترین و در عین حال ناموفق‌ترین پروژه‌های این شرکت تبدیل شده است. این فیلم که با هدف بازآفرینی یکی از کلاسیک‌ترین افسانه‌های تاریخ سینما ساخته شد، نه‌تنها نتوانست موفقیت تجاری موردانتظار را به دست بیاورد، بلکه با موجی از حاشیه‌های رسانه‌ای و انتقادات فرهنگی و سیاسی نیز همراه شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این پروژه در نهایت زیانی حدود ۱۷۰ میلیون دلار برای دیزنی به همراه داشته است.

در چهل‌وسومین دوره جشنواره فیلم فجر، تصویر خانواده بیش از همیشه با بحران، خیانت و فروپاشی گره خورده است؛ جایی که کمتر نشانی از همدلی و حل مسئله جمعی دیده می‌شود. آیا این بازتاب واقعیت اجتماعی است یا غلبه نگاهی تیره که خانواده ایرانی را از کارکرد ترمیمی‌اش تهی نشان می‌دهد؟

بهترین فیلم‌های جنگی فقط به‌خاطر خون و گل‌ولای یا برچسب «براساس واقعیت» اثرگذار نمی‌شوند. این فیلم‌ها زمانی مخاطب را تحت تاثیر قرار می‌دهند که فیلمنامه آدم‌ها را مجبور به انتخاب‌هایی کند که راه بازگشتی ندارند و بعد هم حاضر نشود شانسی نجاتشان دهد. یک فیلم جنگی ۱۰ از ۱۰ معمولاً پیامد واقعی یک درگیری خونین را روی پرده نشان می‌دهد، حتی در لحظه‌های کوچک؛ اینکه چه کسی رها می‌شود، چه کسی دروغ می‌گوید، چه کسی یخ می‌زند و چه کسی با وجود همه‌چیز باز هم به راهش ادامه می‌دهد؛ و بله، همین «کسی یادش نمی‌ماند» دقیقاً نکته اصلی ماجراست. اینها انتخاب‌های همیشگی شناخته شده‌ترین و بهترین فیلم‌های جنگی نیستند. اینها فیلم‌هایی هستند که با روایت فشرده، اصطکاک شدید شخصیت‌ها و صحنه‌هایی که در ذهنتان می‌مانند، یواشکی به سراغتان آمده و غافلگیرتان می‌کنند، چون حس نمی‌کنید برای تحت‌تأثیر قرار دادنتان طراحی شده‌اند. برای ۱۰ فیلم جنگی ۱۰ از ۱۰ که کسی اسمشان را به یاد ندارد آماده باشید.