برچسب فیلم

به‌نظر می‌رسد استفاده‌ی مکرر از یک لوکیشن خاص، به یکی از عادت‌های رایج در تولیدات سینمایی و تلویزیونی تبدیل شده است؛ عادت عجیبی که باعث می‌شود بیننده با دیدن یک صحنه آشنا، بی‌اختیار بگوید، اینجا را قبلاً در جای دیگری دیده بودم. این تکرار گاهی آن‌قدر واضح است که حتی بدون دقت زیاد، می‌توان لوکیشن را به خاطر آورد و با خود گفت: «این همان جایی نیست که در فلان سریال یا فلان فیلم دیدم؟» نمونه‌ی جدید این ماجرا، یک دفتر کار لوکس و شیک است که در چند اثر پیاپی مورد استفاده قرار گرفته، بی‌آن‌که تغییر چشمگیری در دکور یا چیدمان آن ایجاد شود.

گاهی بعضی فیلم‌ها به جای آن‌که تماشاگر را به دل قصه ببرند، او را با انبوهی از شلوغ‌کاری‌ها و وصله‌پینه‌های بی‌جان روبه‌رو می‌کنند. در چنین شرایطی نقد کردن اثر نه کار آسانی است و نه لذت‌بخش، چون به جای جست‌وجوی معنا و کشف لایه‌های پنهان، باید مدام با این پرسش که «اصلاً این همه تکه‌پاره چرا کنار هم چیده شده‌اند؟» دست‌وپنجه نرم کرد.

تلویزیون رسانه‌ای فوق‌العاده گسترده است، همان‌طور که انواع و دسته‌های مختلف برنامه‌های تلویزیونی که در طول تاریخ وجود داشته‌اند این را ثابت می‌کنند. این موضوع شامل یکی از اعتیادآورترین قالب‌های تلویزیونی هم می‌شود: مینی‌سریال‌ها، مجموعه‌هایی که داستانی را در تعداد از پیش‌تعیین‌شده و محدودی از اپیزود‌ها روایت می‌کنند. عالی بودن یک مینی‌سریال یک چیز است، اما واقعاً اعتیادآور بودن چیزی کاملاً متفاوت. فقط تعداد کمی از آنها به قدری برای تماشای بی‌وقفه وسوسه‌برانگیز هستند و آن‌قدر ارزش تماشا دارند که سخت می‌شود جلوی خود را برای متوقف‌کردن تماشا گرفت. از درام‌های تاریخی گرفته تا انیمیشن‌های کالت و آثار عاشقانه کلاسیک، اینها ۱۰ مورد از اعتیادآورترین مینی‌سریال‌های تاریخ تلویزیون هستند.