برچسب فیلم

این فیلم که در آن او در نقش همسر مرموز یک مظنون نازی بازی می‌کند، در جشنواره زوریخ به نمایش درخواهد آمد و این بازیگر در جشنواره حضور می‌یابد تا جایزه خود را ۲۶ سپتامبر (۴ مهر) دریافت و پس از آن در یک نشست تخصصی درباره حرفه خود صحبت کند.واتس ۲ نامزدی اسکار در کارنامه دارد و جشنواره زوریخ اعلام کرده از آنجا که وی هنرمندی است که برای عمق احساسی، تطبیق‌پذیری و تعهد تزلزل‌ناپذیرش به نقش‌هایش مشهور است، از وی تجلیل می‌شود.

در «زن خانه‌دار» او نقش زنی زیبا و مرموز را بازی می‌کند که در دهه ۱۹۶۰ در نیویورک زندگی می‌کند و وقتی یک روزنامه‌نگار جوان از نیویورک تایمز سرنخ‌هایی درباره گذشته تاریک شوهرش کشف می‌کند، ظاهر بی‌عیب و نقص او به تدریج شروع به ترک خوردن می‌کند.

کریستین یونگن، مدیر جشنواره، گفت: این بازیگر از زمان موفقیتش در «جاده مالهالند» دیوید لینچ، یکی از محبوب‌ترین بازیگران زن زمان ماست و بهترین اجراهای او در تنش بین زرق و برق و تاریکی، بین آنچه یک شخصیت آشکار می‌کند و آنچه پنهان می‌کند، خود را بروز می‌دهد و بازیگری را ارائه می‌کند که هیچکاک اگر بود، دوست می‌داشت.

نائومی واتس ۵۷ ساله بازیگر «۲۱ گرم» الخاندرو گونزالس ایناریتو و «کینگ کونگ» پیتر جکسون بود و برای بازی در نقش ماریا بنت در فیلم «غیر ممکن» در سال ۲۰۱۲ نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر زن شد. وی در «زیبایی خطرناک» و «بردمن» هم بازی کرده است.

دیدن یک فیلم خوب حتما یکی از دسترس‌تربن راه‌حل‌ها است که می‌تواند برای لحظاتی فرد را از دنیای واقعی خود رها ساخته و در دنیایی ساخته و پرداخته ذهن دیگران قرار دهد
همان‌طور که گفته شد فیلم دیدن گاهی می‌تواند یک راه فرار باشد، شاید این جمله قدری عجیب به نظر برسد اما می‌توان در مورد آن بیشتر تامل کرد. فیلم دیدن در مواقعی می‌تواند فرار از روزمرگی، فرار از تنهایی، فرار از بحران‌ها و فرار از دغدغه‌های ذهنی را رقم بزند. در شرایطی که ذهن خسته از دنیای واقعی و محیط پیرامون دچار پژمردگی و یاس است گاهی دیدن یک فیلم خوب می‌تواند دریچه‌های ذهن را به دنیاهای دیگر باز کند، جهانی که ساخته و پرداخته ذهن دیگران است و این ورود به دنیای دیگران گاهی یک پناه امن و آرام است حتی اگر برای ساعاتی باشد.

فیلم را از وجوه مختلفی می‌توان مورد بررسی قرار داد که بی‌شک اولین رویکرد آن سرگرم‌کنندگی است، پس دیدن یک فیلم خوب در اولین گام اگر هیچ چیزی را هم به همراه نداشته باشد می‌تواند مخاطب را برای ساعاتی سرگرم کند و این همان فاصله گرفتن از جهان واقعی است، در گام بعدی با دیدن یک فیلم، مخاطب به دنیای ساخته ذهن دیگران ورود می‌کند، انگار که یک فضای جدید یا حتی فضایی نزدیک به دنیای خود را تجربه می‌کند، گاهی با کاراکترهای فیلم همذات‌پنداری می‌کند و در لحظاتی خود را به جای شخصیت‌هایی قرار می‌دهد که قبلا با آن‌ها هیچ اشتراک ذهنی نداشته است و این یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های سینما است.