برچسب فرهنگ

چشم تاریخ در قاب عکس

کار احمد ناطقی تنها به صحنه‌های جنگ و سیاست محدود نمی‌شود. او سال‌ها به سفر‌های معنوی و مذهبی رفت، از جمله حج و کربلا و لحظاتی را ثبت کرد که حاکی از ارادت و شور مردم بود. این تصاویر، زیبایی و معنویت مراسم دینی را به گونه‌ای نشان می‌دهند که حس حضور در آنجا را برای مخاطب زنده می‌کنند

زبان فارسی باید دغدغه مردم شود

در عصر انسان و رسانه، شعرا و نویسندگان، مولدین و تولیدکنندگان واژه در زبان فارسی هستند. واژه را نباید فرهنگستان تولید کند. واژه را باید شاعر و نویسنده تولید کند و در کتاب‌هایش بیاورد. فرهنگستان هم می‌تواند تولید کند، اما اگر نویسنده و شاعر واژه‌ای تولید کرد و این واژه در کتابی آمد و آن کتاب دست مردم رسید، این واژه کاربرد دارد. در غیر این صورت شما هزاران واژه تولید کنید و در کتاب‌هایتان هم بیاورید، مردم استفاده نمی‌کنند. واژه زمانی استفاده می‌شود که مردم آن را در رمان و شعر ببینند

رسالت هنرمندان روایت حماسه ملت ایران مانند فردوسی است

مسئولان کشور، به‌ویژه رهبر معظم انقلاب، با نگاهی راهبردی انتظار دارند هنرمندان نیز همپای دیگر اقشار جامعه، در دفاع از ایران عزیز، امنیت ملی و میراث فرهنگی این سرزمین به میدان بیایند و من هنرمند نیز وظیفه خود می‌دانم که تا حد توان این مسئولیت را به بهترین شکل انجام دهم. 

شاهنامه روح حماسه و اعتماد به نفس ملی را در جامعه زنده نگه می‌دارد

شاهنامه می‌تواند در سطح آثار بزرگ حماسی جهان، بلکه برتر و بالاتر معرفی شود. مفاهیمی، چون مبارزه با ظلم، عشق، وفاداری، سرنوشت، شجاعت و دفاع از انسانیت، مفاهیمی جهان‌شمول هستند و ملت‌های دیگر نیز می‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند

ذهن کانتی و کاربست‌های فرهنگی

دوستی نقل می‌کرد در سفر اربعین به دلیل تشنگی زیاد به مغازه‌ای که از دور شُرشُر قرمزی آبمیوه آن به چشم می‌آمد رفتیم و مقداری آب انار خریداری کردیم. اندکی از آن را نخورده بودیم که مزه بد آن باعث شد سمت سطل زباله مغازه رفته و آن را معدوم کنیم، اما با کمال تعجب دیدیم که اناری در مغازه نبود! بلکه مغازه‌دار آب انگور قرمز به ما فروخته بود. وقتی این را متوجه شدیم تا انتهای آن آبمیوه را با لذت تناول کردیم!

«گذرگاه» عبور درام تاریخی از بازسازی گذشته برای رسیدن به عدالت

امتیاز بالقوه «گذرگاه» در این است که ظاهراً می‌خواهد از بازسازی تکراری گذشته عبور کند و به جای مصرف نوستالژیک تاریخ، از آن برای طرح یک مسئله اخلاقی- اجتماعی بهره بگیرد. به همین دلیل، این مجموعه را می‌توان تلاشی دانست برای بازگرداندن درام تلویزیونی به نقطه‌ای که در آن، قصه نه فقط وسیله سرگرمی، بلکه ابزار تأمل اجتماعی نیز باشد