مصطفی بستانی نوشت:« ارزش کتاب بیش از آنکه در ارائه پاسخهای نهایی باشد، در طرح پرسشهایی نهفته است که امروز بیش از هر زمان دیگری در فضای فکری ایران موضوعیت یافتهاند. نویسنده به درستی بر محدودیتهای گفتمانهای انحطاط و عقبماندگی در گشودن افقهای جدید تأکید میکند و توجه ما را به ضرورت اندیشیدن به آینده معطوف میسازد.»
متاسفانه این شیوه حملات لفظی حجم قابل توجهی از «انقلاب آرام ایران» را دربرگرفته است و خواننده در جای جای اثر با «کوررنگی»روشنفکران در قبال «واقعیتهای حاکم بر زندگی معاصر مردمان ایرانی» مواجه میشود و در آخر هم جزئیاتی از این «واقعیات حاکم» که گویا این قدر بدیهی بوده که نیاز به سخن گفتن از آن هم مشاهده نشده، دیده نخواهد شد!
