در منظومهی شمسی چهار سیارهی عظیم گازی شامل مشتری، زحل، اورانوس و نپتون وجود دارند. این سیارات برای ما که بر روی زمین زندگی میکنیم، خیلی عجیب و غریب هستند.
دو فیزیکدان نظری اخیراً نظریهای را برای آیندهی کیهان پیشبینی کردهاند؛ آنها میگویند که شاید جهان هیچ وقت به پایان خود نرسد. این فیزیکدانان در تلاش برای تعریف ماهیت انرژی تاریک، دریافتند که ممکن است کیهان همیشه در حال انبساط نباشد، بلکه انرژی تاریک بهعنوان نیروی محرکهی آن میتواند روشن و خاموش شود.
در تصویری که سال ۲۰۲۲ مریخنورد «کنجکاوی» از مریخ ارسال کرد (تصویر بالا)، چیزی شبیه به یک دروازه دیده میشد. اما این تنها عکس جالب و عجیبی نیست که مریخنوردها برای ما ارسال کردهاند.
اَبَرسیاهچالهها دارای جرم بالاتر از ۵۰ میلیارد برابر خورشید هستند. اخیراً دانشمندان دانشگاههای کارنیه و هاروارد دریافتهاند که به احتمال زیاد شکلگیری این نوع سیاهچالهها در ۱۱ میلیارد سال پیش در اثر ادغام کهکشانهای بزرگ رخ داده است.
نویسندگان این تحقیق میگویند: ستارهشناسان مایایی که تقویمی با شمارش ۸۱۹ روز را ایجاد کرده بودند، به جای محدود کردن خود به یک سیاره، با در نظر گرفتن یک سیستم تقویمی بزرگتر، برای پیشبینی تمام دورههای سینودی سیارههای قابل رویت و نقاط تناسب آنها با چرخههایشان در تزولکین (Tzolk’in یا چرخه مقدس، تقویمی است که ۲۶۰ روز دارد) و تقویم مایاها استفاده کردند.
پنتاگون مجددا به مقوله یوفو علاقهمند شده است و مقامات آن احتمال میدهند که فضاییها با فضاپیمای مادر خود در حال تماشای ما باشند. بر اساس این فرضیه آنها حتی بهدنبال کاوش بیشتر در زمین هستند.