برچسب علمی تخیلی

بشریت هوش مصنوعی را ایجاد می‌کند، و اساسا به شدت به همین هوش مصنوعی متکی است. چرا که در هر جنبه‌ای از زندگی روزمره، به این علم ساخته خود نیازمند است؛ اما گاهی هوش مصنوعی گوی سبقت را از خالق خود می‌رُباید و این رویداد محرک باعث ایجاد لحظات وحشتناک و البته جنگ آخرالزمانی بین انسان‌ها و ماشین‌ها می‌شود. این یک فرض اولیه است که برای چندین فیلم علمی‌تخیلی دیستوپیایی در طول دهه‌ها صدق می‌کند. و حالا «مادر/اندروید» به عنوان جدیدترین آنها در این لیست ظاهر می‌شود. به طور کلی فیلم یک داستان علمی‌تخیلی است که عشق مادرانه و کلیشه‌های قابل پیش‌بینی بر آن غالب است. در ادامه با نقد فیلم Mother/Android همراه ویجیاتو باشید.

موافق باشید یا نه، همه ما در مقطعی از زندگی آرزو کرده‌ایم که در زمان سفر کنیم، اما چرا انسان سفر در زمان را دوست دارد؟ یا برای فرار از زمان حال و پریدن مستقیم به آینده یا بازگشت به گذشته و تغییر چند چیز که از اتفاق افتادن آن پشیمان هستیم. در حال حاضر، چنین فناوری وجود ندارد (یا شاید هم وجود داشته باشد)، اما من مطمئن هستم که در آینده چنین فناوری‌های غیرممکنی به وجود خواهد آمد که فرد را قادر می‌سازد بر عنصر زمان غلبه کند. اما این واقعیت را نمی‌توان انکار کرد که فیلم‌ها عاشق «سفر در زمان» هستند. به عنوان انسان، در حالی که نمی‌توانیم در زمان به عقب سفر کنیم تا کارهایی را که انجام داده‌ایم خنثی کنیم، فیلم‌ها فرصت نادری را برای بینندگان فراهم می‌کنند تا همین کار را انجام دهند و به تفکر بپردازند.

کدام یک از ما یک فیلم فاجعه‌بار خوب را دوست ندارد؟ این ژانر برای بیش از پنج دهه به دلایل خوبی بسیار محبوب بوده است، زیرا هیجان دیدن گروهی از بازیگران که ناامیدانه در تلاش برای فرار از یک فاجعه در مقیاس بزرگ (چه طبیعی و چه ساخته دست انسان) هستند، خود گویای این موضوع است. با نمایش فیلم فاجعه‌بار جدید رولاند امریش به نام «Moonfall» که اکنون در سینماهای سراسر جهان اکران شده است، چه زمانی بهتر است که به بهترین تلاش‌های این ژانر تا به امروز بپردازیم؟ فیلم‌‌های فاجعه‌ای مانند داستان‌های علمی تخیلی، دریچه‌ای جذاب به روی شدیدترین نگرانی‌های جمعی یک جامعه هستند. این فهرست شامل بهترین فیلم های حادثه ای می‌شود که به ما فرصتی می‌دهند تا این ترس‌ها را به شیوه‌ای سرگرم‌کننده و عمدتاً اکشن بررسی کنیم.

مطمئنم من تنها کسی نیستم که وقتی متوجه می‌شود یک فیلم با مضمون سفر در زمان آمده است، حداقل کنجکاو می‌شود خیلی سریع آن را تماشا کند. این بدین معنا نیست که ایده سفر در زمان تضمین کننده چیزی باشد، اما سفر در زمان یک چارچوب داستانی بسیار قدرتمند است که به عنوان پایه‌ای مناسب برای عناوین شگفت‌انگیز عمل کرده است. حال «پروژه آدام» جدیدترین افزودنی به این زیرژانر علمی‌تخیلی است. در ادامه با نقد فیلم The Adam Project همراه ویجیاتو باشید.

اخیراً آدام مک‌کی با فیلم «Don't Look Up» نگاه ما را به یک ستارهٔ دنباله‌دار دوخت تا جهان را به یک فاجعه آخرالزمانی بدل کند، و حالا رولاند امریش از ما می‌خواهد که همین کار را انجام دهیم؛ البته این بار عامل آخرالزمان یک «ماه شرور» است. با این حال، امریش برخلاف مک‌کی علاقه‌ای به انتقاد از انکارگرایان، روندهای احمقانه اینترنتی یا سردرگمی جامعه توسط رسانه‌‌‌های مجازی ندارد. به جای آن امریش بینندگان را در میانه چند سکانس اکشن قرار می‌دهد و آنها را به سفری به ناشناخته‌ها، غیرممکن‌ها، به آینده دور و حتی گذشته‌های دورتر و فراتر از افق عقل سلیم، یعنی به مرزهای حماقت انسانی و حتی بیشتر از آن می‌برد! در ادامه با نقد فیلم Moonfall همراه ویجیاتو باشید.