مکه تا کربلا؛ حرکتی که شهادت را به راهبردی تاریخی تبدیل کرد
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مکه در اذهان عمومی مسلمانان جایگاه امنیت و حرمت بهشمار میرود؛ شهری که حتی در منازعات قبیلهای پیش از اسلام نیز حریم شمرده میشد. اما در سال ۶۰ هجری، مکه برای امام حسین(ع) صرفاً شهری مقدس نبود؛ به کانونی تبدیل شده بود که در آن، تضاد میان قداست مکان و واقعیت سیاست آشکار میشد. پس از مرگ معاویه و آغاز خلافت یزید، مسئله اصلی برای حکومت اموی بیعت بود؛ بیعتی که میتوانست سلطنت جدید را در افکار عمومی مشروع کند. امام حسین(ع) از همان آغاز، با امتناع از بیعت، نه مخالفتی شخصی، بلکه نوعی مرزبندی فکری انجام داد: اگر قدرت سیاسی بر پایه زور، ارعاب و فساد اخلاقی بنا شود، حتی اگر لباس خلافت بپوشد، مشروعیت دینی ندارد. امام(ع) از مدینه خارج شد و به مکه آمد؛ زیرا مکه در آن مقطع هم میتوانست پناهگاه نسبی و هم مرکز ارتباطات جهان اسلام در موسم حج باشد.