اگر بخواهید نهایت استفاده را از پتانسیل داستان Nosferatu ببرید چه میکنید؟ اول سعی میکنید آن دورهی تاریخی را که داستان در آن جریان دارد، به خوبی به تصویر بکشید. به خاطر آن دوره زمانی، زیباییشناسی گوتیک و رمانتیک را به شکلی رویاگونه به فضای فیلم اضافه میکنید. به دلیل وجود خونآشام، روی ترس از موجودی ناشناخته مانور میدهید و با درونی کردن همین موجود به عنوان استعارهای از امیال غریزی انسان، روی ترس روانشناختی اثر کار میکنید. سودای عاشقی را به داخل اثر پمپاژ میکنید و اگر خیلی ریزهکار باشید، طنزی ظریف را در اثر جاری میکنید که در زیر تراژدی سنگین فیلم در جریان باشد. این نظر من در مورد پتانسیل نوسفراتو، قبل از ساخته شدن فیلمی بر اساس داستان آن است. حالا رابرت اگرز کارگردان، نه تنها اثرش تمام موارد ذکر شده را در بر گرفته، بلکه جنبههای تازهای به این اثر کلاسیک اضافه کرده و با همکاری فیلمبردار یارین بلاشکه و آهنگساز رابین کورالان و البته بازی فوقالعاده تیم بازیگری، نوسفراتو را به اثری فراموشنشدنی تبدیل کرده است. با ویجیاتو برای نقد فیلم Nosferatu همراه باشید.