کشت خشخاش زیربنای اقتصاد افغانستان بود و موفقیت رهبر طالبان، برای رساندن تریاک تولیدی از ۳۰۰۰ تن به حدود ۲۰۰ تن، کاری بسیار بزرگ بود و به مذاق امریکا و انگلیس خوش نیامد!
وزیر امور خارجه کشورمان امروز در دیدار با نماینده ویژه چین در امور افغانستان با تشریح دیدگاه جمهوری اسلامی ایران در خصوص تحولات اخیر در افغانستان، حمایت کشورمان از شورای هماهنگی انتقال صلح آمیز قدرت در افغانستان را با هدف جلوگیری از هرگونه تشدید خشونت و وقوع جنگ در شرایط جاری افغانستان مورد تاکید قرار داد.
خروج نظامیان آمریکا گرچه ظاهرا در حال وقوع است، اما آنها به دلیل منافع راهبردی که در این منطقه برای خود متصور هستند تلاش میکنند با استفاده از سازوکارهای اطلاعاتی و امنیتی همچنان در افغانستان نفوذ داشته باشند و از کمک کشورهایی، چون پاکستان هم بهره خواهند برد.
کارشناس ارشد مسائل سیاسی منطقه با بیان اینکه خروج آمریکا از افغانستان به مفهوم خروج آنها از منطقه نیست گفت: برآیند ۲۰ سال حضور آمریکا در افغانستان این بود که امروز وضعیت این کشور به لحاظ اقتصادی، سیاسی و امنیتی دچار وضعیت بحرانی است.
آمریکا که در سال ۲۰۰۱ و در پاسخ به حملات ۱۱ سپتامبر به افغانستان لشکر کشید، تنها یک بهانه داشت: حذف طالبان. اما امروز پس از بیست سال و از دست رفتن هزینههای بیشمار، یک اتفاق رخ داده است: خروج آمریکا از افغانستان و تحویل رسمی حکومت به طالبان. وقایع امروز افغانستان چند نکته را گوشزد میکند.
ایده حل بحرانهای منطقه با همگرایی منطقهای بدون دخالتهای فرامنطقهای در حالی به نقطه مشترک کشورهای منطقه مبدل شده است که ملت افغانستان نیز با آگاهی از ماهیت واقعی اشغال کشورشان، تنها راه نجات را همگرایی داخلی با تکیه بر حمایتهای منطقهای یافتهاند.
اینکه گفته شود چرا ایران همانند آنچه که در سوریه یا عراق کرد، به افغانستان نیرو اعزام نمیکند، منطق درستی ندارد! برای چه این کار را بکند؟! اصلاً چه نیاز یا ضرورتی به انجام این کار است؟