برچسب شهادت

ای مردم، ای جوان‌ها، نکند در رختخواب ذلت بمیرید که حسین (ع) در میدان نبرد شهید شد.

تا زمانی که یادم هست هیچ وقت از پدرم پول توجیبی نگرفت. حتی کمک یار پدرم در خرج‌های خانه هم بود.

شهادت گوهری است که حضرت علی (ع) برای آن بی‌صبری می‌کرد و شهادت لذتی دارد که حضرت علی‌اکبر (ع) از خدا می‌خواست به او هزار جان بدهد تا همه را در راه او بدهد.

زحمت‌ها و سختی‌های آنان نتیجه داد و حاصلش شهیدان و رزمنده‌هایی بودند که از این محله و مسجد، برای اسلام جانشان را کف دستشان نهادند و رهسپار جبهه‌ها شدند. بسیاری از شهیدان محله‌ ما، تربیت یافتگان این دو دوست صمیمی هستند.

اي جنايتكاران شرق و غرب! بدانيد كه ما از خون دادن و فدا شدن در راه آرمان‌ها، اسلام و قرآن نمي‌هراسيم.

برف روی پشت بام‌ها خیمه می‌زد و براتعلی با ما بچه‌ها، منزل سن بالاهای محله را در می زد. تا در باز می‌شد سلامی می‌کرد و می‌گفت: «پنج تا چایی برامون می‌ذارید ؟!» با لبخند صاحب‌خانه راهی بام می شدیم. می‌گفتیم: تا چایی دم بکشه، کار ما تمومه؛ چایی مفتی که نمی‌شه خورد!

من در راه هدفم که استقرار حاکمیت الله در جهان است و برای پاسداری از اسلام و قرآن و وطن و ناموس می‌جنگم.

اگر ما ذره‌ای از دستورات دین، مخصوصاً نماز وروزه، کوتاهی کنیم و حواسمون به همسایه و نیازمندان نباشه، فردا باید پیش حضرت زهرا(س) جواب پس بدیم. نکنه درمحضر حضرت زهرا (س) شرمنده بشیم.