برچسب سینما

بی‌عاطفه، سریال درام ایرانی به کارگردانی کمال تبریزی، اخیراً پخش خود را از پلتفرم فیلم نت آغاز کرده است.

فیلم سینمایى «نیم شب» به کارگردانى محمد حسین مهدویان و تهیه کنندگى حبیب والى نژاد راهى اکران شد.

پس از موفقیت شاه نقش غلام باستانی در فیلم «پیر پسر» حالا حسن پورشیرازی فرصت درخشیدن در یک سریال را هم پیدا کرده است.

وقتی صحبت از اکشن روی پردهٔ سینما می‌شود، خشونت شکل‌های مختلفی به خود می‌گیرد. در یک سوی این طیف، اکشن‌های ابرقهرمانی قرار دارند؛ جایی که قهرمان می‌تواند از میان یک دیوار عبور کند و چند ثانیه بعد، با یک شوخی ساده و کمی تبلیغ پنهان محصول، همه‌چیز را پشت سر بگذارد. اما در سوی دیگر، آدم‌هایی را می‌بینیم که تا مچ پا در خون ایستاده‌اند، اعضای بدن مثله شده، اسلحه‌هایی که هنوز شلیک می‌کنند و با این حال، هنوز ۴۰ دقیقه تا پایان فیلم باقی مانده است. در این مطلب می‌خواهیم ۱۰ مورد از خشن‌ترین فیلم‌های یک دهه اخیر سینما را معرفی کنیم.

برای دهه‌ها، انیمه تقریباً با نام ژاپن مترادف بوده است؛ با هنر جسورانه، روایت‌های بی‌پروا و تأثیر فرهنگی این کشور که در سراسر جهان گسترش یافته. با این حال، در سال‌های اخیر استودیو‌ها و انیمه‌سازان آمریکایی وارد میدان شده و آثاری تولید کرده‌اند که همان بار احساسی، جذابیت بصری و قدرت موضوعی برترین تولیدات ژاپن را در خود دارند. این سریال‌های انیمه اغلب با عنوان «الهام‌گرفته از انیمه» معرفی می‌شوند، نه انیمه‌ی واقعی، اما کیفیت آنها جایی برای این دسته‌بندی‌های فنی باقی نمی‌گذارد. ۱۰ سریال انیمه زیر نشان می‌دهند که «انیمه‌های آمریکایی» می‌توانند با محبوب‌ترین سریال‌های ژاپن رقابت کنند و حتی گاهی از آنها پیشی بگیرند.

در پنجاه سال گذشته، سینما آثار درخشانی به مخاطبان خود هدیه داده است. در طول این پنج دهه باشکوه، شاهد برخی از بی‌نقص‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما بوده‌ایم. در کاری تقریباً غیرممکن، ۱۰ فیلمی را انتخاب کرده‌ایم که می‌توان آنها را شاهکار‌های مطلق ۵۰ سال اخیر سینما دانست. این آثار در عین حال به نوعی نماینده پنج دهه اخیر سینما نیز هستند. چه از نظر تأثیر و چه از نظر الهام‌بخشی، این فیلم‌ها به الگویی برای آثار بعدی تبدیل شده‌اند. هرچند صد‌ها فیلم دیگر نیز می‌توانستند در این فهرست قرار بگیرند، اما این ده فیلم واقعاً ویژه هستند.

سعید دلفانی، قاضی دیوان عدالت اداری و رییس سابق دادسرای فرهنگ و رسانه: در سال‌های اخیر، بار‌ها شاهد بوده‌ام که در فضای فرهنگی کشور، تصمیماتی درباره آثار نمایشی اتخاذ می‌شود که بیش از آنکه نشانی از تنظیم‌گری مبتنی بر قانون داشته باشد، بیانگر نوعی فاصله میان «قاعده» و «سلیقه» است.