برچسب سینما

چند سریال وسترن باکیفیت و شناخته شده وجود دارند که همه می‌شناسیم، اما بسیاری از آنها روی سرویس‌های استریم پخش می‌شوند و توجه عمومی زیادی جلب نمی‌کنند. در دوران استریمینگ، زمانی که هر شرکت رسانه‌ای سرویس و برنامه پرداخت خودش را دارد، دنبال کردن همه سریال‌ها، حتی بهترین وسترن‌ها، دشوارتر از همیشه است.

تلویزیون در تازه‌ترین گزارش خود مدعی است بیش از ۷۰ درصد مردم ایران مخاطب برنامه‌هایش هستند؛ اما نگاهی دقیق‌تر به روش محاسبه این آمار نشان می‌دهد تنها ۱۵ دقیقه تماشای تلویزیون در روز یا حتی چند ثانیه گردش میان شبکه‌ها برای قرار گرفتن در جمع مخاطبان کافی است. با این شیوه، حتی کسانی که تلویزیون را صرفاً روشن نگه می‌دارند نیز در فهرست بینندگان جای می‌گیرند. در حالی‌که آمار‌ها از کاهش تدریجی تماشاگران ثابت و نبود برنامه‌هایی با مخاطب وفادار حکایت دارد.

«گوزن‌های اتوبان» در آغاز تماشاچی را امیدوار و در پایان مأیوس می‌کند

شرکت دیزنی پس از چند سال تمرکز بر سیاست‌های موسوم به «تنوع، انصاف و شمول» (DEI)، اکنون تصمیم گرفته مسیر خود را تغییر دهد و در بازسازی جدیدترین لایو اکشن خود، گیسوکمند (راپونزل)، از یک بازیگر سفیدپوست استفاده کند. این تصمیم که احتمال حضور اسکارلت جوهانسون را نیز در میان بازیگران مطرح کرده، پس از چند شکست پیاپی در گیشه و با هدف بازگرداندن اعتماد مخاطبان و حفظ اصالت نسخه کلاسیک اتخاذ شده است.

قسمت ششم سریال «محکوم» ساخته سیامک مردانه با یک بی‌دقتی غیر قابل اغماض مواجه بود و آن عدم حفظ راکورد گریم کاراکتر‌های نسرین با بازی ساره بیات و ادیب فروتن با بازی پژمان جمشیدی است. در این قسمت با تغییر سکانس‌هایی که پیوستگی زمانی داشتند شاهد بهبود زخم صورت نسرین و زیاد و کم شدن حجم ریش و سبیل ادیب بودیم.

کارشناسان می‌گویند صدا و سیما با ده‌ها شبکه و بودجه کلان، خروجی کم‌اثر ارائه می‌دهد و نیازمند تغییر ساختاری اساسی و کوچک‌سازی است تا از هدررفت بیت‌المال جلوگیری شود.

برنامه زن روز با شعار تمرکز بر مد، زیبایی و توانمندی زنان، تلاش کرده چهره‌ای متفاوت از زن معاصر ایرانی ارائه دهد؛ اما در ورای این ظاهر پرزرق‌وبرق، تصویری آشنا و تکراری از زن به نمایش گذاشته می‌شود. زنی که بیش از آنکه محور اندیشه و خلاقیت باشد، به کالایی برای نمایش، رقابت و جذب مخاطب تبدیل شده است. پشت این برنامه، سازوکار اقتصادی و رسانه‌ای قدرتمندی قرار دارد که بیش از هر چیز بر «تعداد ویو» و درآمد ناشی از آن تکیه دارد؛ ساختاری که ریشه در شرکت‌های ترکیه‌ای سازنده رئالیتی‌شو‌های عامه‌پسند داشته و هدف اصلی‌اش، تجارت احساسات و ظواهر است، نه ارتقای فرهنگی یا فکری.

یکی از جنبه‌های سرگرم‌کنندهٔ ژانر وحشت این است که می‌توان آن را تقریباً با هر ژانر دیگری ترکیب کرد. می‌توان آن را با عناصر اکشن، ماجراجویی، عاشقانه یا کمدی در هم آمیخت. گاهی حتی همهٔ اینها با هم ترکیب می‌شوند. فیلم‌های این فهرست همگی به‌عنوان فیلم‌های سرقت شروع می‌شوند. یک سارق یا گروهی از سارقان در داستان وجود دارد، اما آنچه در این داستان‌ها به‌عنوان یک سرقت یا آدم‌ربایی آغاز می‌شود، به‌سرعت به یک کابوس ترسناک منجر می‌گردد. هیولاها، قاتلان زنجیره‌ای و چیز‌هایی که در تاریکی تکان می‌خورند، در ادامه داستان حضور پیدا می‌کنند.