برچسب سینمای شاعرانه

سینماپرس: «داریوش مودبیان» با انتقاد از جریانی که درصدد احیای سینمای روشنفکری و چپ‌گرای جشنواره‌پسند با عنوان «سینمای شاعرانه» در ایران است، گفت: وقتی از سینمای شاعرانه یا هر مفهوم زیبایی‌شناختی دیگری صحبت می‌کنیم، باید دقیق باشیم و هر اثری را صرفاً به دلیل داشتن چند ویژگی ظاهری، ذیل عنوان سینمای شاعرانه قرار ندهیم.

سینماپرس: «سیدمحمد بهشتی» با تاکید بر این موضوع که سینمای ایران، شعر سینما است؛ در پاسخ به این پرسش که مختصات شاعرانگی در سینما چیست، گفت: اینکه مختصات این شعر چیست، بحث مفصلی است و پرداختن به آن به یک گفت‌وگوی جداگانه و مفصل نیاز دارد. اصلاً چرا ما این‌قدر شاعر داریم! به اندازه همه دنیا شاعر داریم. چرا در هر عرصه‌ای که نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که شاعرانگی وجود دارد! کف‌پوش ما شعر است که می شود قالی ما، معماری ما شعر است که می شود پل ما، باغ ما شعر است، غذای ما شعر است و سینمای ما هم شعر سینما است.

سینماپرس: آیین بزرگداشت زنده‌یاد «علی حاتمی» در بعدازظهر روز یکشنبه ۲۵ مردادماه و با حضور «رائد فریدزاده» رئیس سازمان سینمایی، «سید محمد بهشتی» مدیرعامل اسبق بنیاد سینمایی فارابی، داریوش مؤدبیان، مهدی دادگو و جمعی دیگر از مدیران و فعالان عرصه هنرهای نمایشی و بدون حضور هیچ یک از اعضای خانواده این سینماگر در محل «تالار اجتماعات شهید مطهری انجمن آثار و مفاخر فرهنگی» برگزار شد.

سینماپرس:«محمد مهدی دادگو» با انتقاد از آثاری که این روزها با تعبیر فیلم شاعرانه درکشور ساخته می‌شود و حتی به جریان غالب جشنواره‌های بین المللی و داخلی تبدیل شده است؛ گفت: این روزها این روزها با تعبیر فیلم شاعرانه یک‌سری آثار به‌اصطلاح روشنفکرانه و اجتماعی مواجه هستیم که من اسمشان را «فیلم‌های چرتی» می‌گذارم؛ فیلم‌هایی که تماشاگر در سالن سینما با خودش می‌گوید: «چه خلوت خوبی است!» و بعد از مدتی خوابش می‌گیرد.

سینماپرس: «هاتف علیمردانی» با بیان این مطلب که سینمای شاعرانه در تعریف کلاسیک نمی‌گنجد، گفت: من معتقدم که یک فیلم‌ساز وقتی دنبال سینمای شاعرانه است، نباید دغدغه جذب مخاطب را داشته باشد. درست مثل حافظ که وقتی شعر می‌نوشت، به مخاطب فکر نمی‌کرد؛ شعر بود و مخاطب بعداً پیدا شد. اگر اثر، فیک یا سطحی نباشد و ساختارمند و هدفمند باشد، بیان احساس درست خودش اتفاق می‌افتد و به نظر من همین تعریف، بدون نیاز به تعریف کلاسیک، می‌شود سینمای شاعرانه.

سینماپرس: «محمد عسگری» با بیان این مطلب که برای من پرداختن به قهرمان‌های این سرزمین، در شرایط زیستی و اجتماعی امروز، یک ضرورت است؛ گفت: درباره سینمای جنگ؛ ممکن است در دوره‌ای تولید انبوه و بعضاً بی‌کیفیت فیلم‌های جنگی، تأثیر منفی روی مخاطب گذاشته باشد، اما این دلیل نمی‌شود که خود ژانر جنگ را کنار بگذاریم. کافی است نگاهی به جشنواره‌های معتبر جهانی مثل اسکار بیندازیم؛ بارها دیده‌ایم که فیلم‌های جنگی جایزه بهترین فیلم یا بهترین کارگردانی را گرفته‌اند. این‌ها نشان می‌دهد مسئله، ژانر نیست؛ مسئله، نگاه و کیفیت است. تصور اینکه این نوع فیلم‌ها صرفاً حکومتی‌اند یا تصویر غلطی ارائه می‌دهند، یک ساده‌سازی نادرست است.

سینماپرس: «محمدحسین فرحبخش» با بیان این مطلب که یکی از معضلات جدی ما این است که صنف واقعی تهیه‌کنندگان نداریم؛ تصریح نمود: صنف تهیه‌کنندگی ما چندپاره است و حتی همان چندپاره هم در اختیار افرادی است که نه دغدغه فروش دارند و نه نگران منافع فیلم هستند. برایشان فرقی نمی‌کند فیلم بفروشد یا نه، چون دستمزدشان را گرفته‌اند. اگر فیلم دولتی باشد، چه توسط اوج ساخته شده باشد و چه حوزه هنری، پولش از قبل پرداخت شده و عملاً به فروش فیلم ربطی ندارد. اگر هم ظاهراً بخش خصوصی سرمایه‌گذاری کرده باشد، در بسیاری موارد برایش اهمیتی ندارد که فیلم چگونه اکران شود یا چه سرنوشتی پیدا کند؛ چون کار خودش را کرده و تمام شده است.