نقد فیلم ترسناک پیادهروی طولانی (The Long Walk)
در میان آثار اقتباسی از نوشتههای استیون کینگ، فیلم پیادهروی طولانی (The Long Walk) جایگاه ویژهای دارد، نه بهخاطر حضور عناصر ترس و فراطبیعت، بلکه بهسبب واقعگرایی تلخ و اضطرابآور آن. فرانسیس لارنس، کارگردان آثاری چون «من افسانه هستم» (I Am Legend) و «بازیهای گرسنگی» (The Hunger Games)، این بار سراغ نخستین رمان کینگ رفته و جهانی را بر پرده آورده که خشونتش به جای هیولاهای خیالی، از خود انسان سرچشمه میگیرد. نتیجه، فیلمی است میان ویرانشهر و درام روانشناختی، میان بقا و نمایش، و میان حرکت و مرگ. لارنس با وفاداری نسبی به روح اثر، دنیایی خلق میکند که از نظر عاطفی خستهکننده و از نظر فلسفی پرکشش است: جهانی که در آن تنها قانون، «ادامه دادن» است.