مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
فیلمهای اکشن پر زد و خورد (اسلپ استیک) معمولا پر از شوخیهای فیزیکی، طنز عامهپسند و خشونت کمیک هستند. البته بسیاری از فیلمهای اکشن طنز زیادی ندارند و خیلی از فیلمهای کمدی اکشن هم در واقع عنصر اسلپ استیک را چندان به کار نمیگیرند بهویژه اگر از نوع کمدیهای دونفرهای مثل اسلحه مرگبار (Lethal Weapon) یا فیلمهای ابرقهرمانی باشند. با این حال، برخی آثار موفق میشوند اکشن خوب را با حال و هوای اسلپ استیک تلفیق کنند.
برای بسیاری از طرفداران انیمه، اولین تجربههای بهیادماندنی با آثاری رقم خورده که با تکنیک انیمیشن سل خلق شدهاند. انیمیشن سل، روشی سنتی است که در آن تصاویر با دست روی ورقهای شفاف سلولوئید کشیده شده و روی پسزمینههای نقاشیشده قرار میگیرند. این تکنیک زمانبر و نیازمند دقت بالاست؛ اما نتیجهاش آثاری خیرهکننده و ماندگار است که قلب طرفداران را تسخیر میکند. بهترین انیمههای قدیمی نهتنها حس نوستالژی را زنده میکنند، بلکه با زیبایی بصری و جزئیات بینظیرشان، همچنان از انیمیشنهای مدرن CGI پیشی میگیرند.
هواداران فرنچایز غارتگر (Predator) بیتردید همیشه دنبال آثاری هستند که همان حس هیجان، اکشن نفسگیر و هیولاهای هولناک را بهتصویر میکشند. سال 2025 بهویژه برای علاقهمندان این فرنچایز، سالی پربار و امیدبخش است چرا که دو پروژهی جدید از این مجموعه در دست تولید و عرضه قرار دارد.
وقتی صحبت از سینمای ژاپن به میان میآید، اگر ذهن بسیاری از سینمادوستان فورا به سمت هایائو میازاکی نرود، احتمالا یاد آکیرا کوروساوا خواهند افتاد. تقلیل سنت سینماییِ یک کشور به آثار یک نفر، سادهانگارانه است، بهویژه برای کشوری چون ژاپن که سالهاست خاستگاه فیلمسازان مولف و ستودهای همچون یاسوجیرو اوزو، ماساکی کوبایاشی، هیروشی تشیگاهارا و بسیاری دیگر بوده است.
بیشتر ما با فیلمهای دیزنی که طیف وسیعی از انیمیشنهای کلاسیک تا ماجراجوییهای خاطرهانگیز لایو اکشن را در بر میگیرند بزرگ شدهایم. مقاومت در مقابل داستانهایی که دیزنی خلق میکند واقعا سخت است، چون برای هر سلیقه چیزی در چنته دارد. اما بیایید واقعبین باشیم، دیزنی همیشه هم دنیایی رنگی و خوشحال نبوده است. بسیاری از فیلمهایش بهطرز شگفتانگیزی تاریکند، با لحظاتی آنچنان دردناک که هنوز هم فراموششان نکردهایم. از همان آغاز فعالیت، دیزنی به چیزهای زیادی شهرت پیدا کرد از جمله علاقهی عجیبش به حذف حداقل یکی از والدین در اغلب انیمیشنهای کلاسیک. این فقط یک نمونه است، اما شاید پرده از رازهای بزرگی درباره ما و دنیایی که در آن بزرگ شدیم بردارد.
کمتر فیلمی در تاریخ سینما به جایگاه افسانهای پارک ژوراسیک (Jurassic Park) رسیده و در عین حال کمتر فرنچایزی به این اندازه مایوسکننده ادامه یافته است. استیون اسپیلبرگ در سال 1993 بار دیگر انقلابی در سینمای بلاکباستر تابستانی و عرصهای به پا کرد که خودش تقریبا بیست سال پیش با آروارهها (Jaws) بنیان نهاده بود. او رمان پرفروش مایکل کرایتون را به فیلمی پرهیجان، شوکهکننده و سرشار از فاجعه تبدیل و داستان دایناسورهایی را روایت کرد که بهطور ژنتیکی بازآفرینی شده و حالا روی پردهی نقرهای جان گرفته بودند. استفادهی انقلابی از جلوههای ویژهی کامپیوتری برای خلق دایناسورها، کارگردانی درخشان و گروه بازیگران بینقص به رهبری سم نیل، لورا درن و جف گلدبلوم، دست به دست هم دادند تا پدیدهای فرهنگی خلق شود که (برای مدتی کوتاه) پرفروشترین فیلم تاریخ لقب گرفت.
گاهی اوقات تعجب میکنم که چرا شخصیتپردازی در سریالهای تلویزیونی اینقدر کمرنگ شده است. سریالهای کرهای که معمولا قسمتها و فصلهای طولانی دارند، گاهی تو این زمینه ضعف دارند. ولی به هر حال، خیلی کم پیش میآید که یک سریال کرهای هیچ پیشرفت شخصیتی نداشته باشد؛ چون اگر اینطور باشد، واقعا کلافه کننده و غیرقابلتحمل میشود. داخل دنیای بهترین سریالهای کرهای، شخصیتپردازی معمولا بخش مهمی از سفر و رشد شخصیتها است و منتقدان و مخاطبا معتقدند که بعضی از این سریالها داخل این موضوع خیلی بهتر عمل کردهاند.
جکی چان ستارهی بیچون و چرای سینمای اکشن و اسطورهای زنده در دنیای هنرهای رزمی و قهرمان بیرقیب پردهی نقرهای است که واقعا نیازی به معرفی ندارد. این بازیگر از میانهی دههی هفتاد میلادی با تعهد خستگیناپذیرش به صحنههای پرهیجان، طراحی مبارزات استادانه و سیلی از بدلکاریهای حیرتانگیز و مرگبار، شهرتی جهانی برای خود دست و پا کرد، تا جایی که نامش در هر دو سوی کرهی زمین به نمادی از شجاعت، مهارت و جنون بدل شد.