برچسب سیاست

مشاور مقام معظم رهبری در امور بین‌الملل با تحلیل ریشه‌های تاریخی تحولات سیاسی و اقتصادی جهان و بررسی جایگاه کنونی ایالات‌متحده تأکید کرد: امروز جهان در حال گذار از نظم تک‌قطبی به سوی نظمی چندقطبی و عادلانه است و دوران سلطه‌گری امریکا بر جهان به پایان رسیده است. 

وحدت در عین داشتن اختلافات سیاسی، امری ضروری و محتوم برای بقای سیاسی هر جامعه است

نقدی بر اظهارات اخیر علیزاده طباطبایی که با عنوان محرمانه‌های جمهوری اسلامی منتشر شد

محسن هاشمی از دولت خواسته است که با حزب کارگزاران سازندگی مشورت کنند تا مشکلات کشور حل شود، اما در عباراتی متناقض و البته بسیار وقیح و خودبینانه که بازنمایی عادت زشت فرافکنی آنان در انتهای بن‌بست‌هایی است که خود ایجاد می‌کنند گفته: «سطح مشکلات به حدی رشد یافته که لازم است بالادستی‌ها به موضوع ورود کنند.

آقای حسن روحانی با مروری بر ادعای برخی افراد که حملات امریکا و اسرائیل را غیرممکن می‌دانستند و «این اطلاعات را به مقام بالاتر» انتقال می‌دادند، خود را فردی هوشیار که چنین نمی‌پنداشته، معرفی کرده است. در یک گزارش تحلیلی نشان می‌دهیم که چرا این ادبیات مناسب یک سیاستمدار نیست و بیشتر شبیه ادبیات «بلاگر»‌های اینستاگرامی و سلبریتی‌ها و ورزشکاران و بازیگران سیاست‌زده است که می‌خواهند خود را «بلاگردان» کشور نشان دهند؛ بلاگری در پوستین بلاگردان! همچنین نشان خواهیم داد که برخی از تاریخی‌ترین و ماندگارترین رجرخوانی‌های سیاسی که در سپهر سیاسی ایران تبدیل به «مثل سائر» شد (لغو بالمره تحریم‌ها، آفتاب تابان برجام، گلابی برجام) از اوست و به‌رغم تبیین و هشدار منتقدان درباره مهمل‌بودن این رجزخوانی‌ها او دست‌بردار نبود و حالا آن پیشینه خود را فراموش کرده و دیگران را به تمسخر می‌گیرد.

مقاله ظریف در مجله امریکایی فارن‌افرز به سیاستمداران غربی آموزش می‌دهد که شما نیازی نیست در قبال ایران، چیزی را گردن بگیرید، همین روایت را سر دست بگیرید که «ایرانی‌هاخودشان کشورشان را امنیتی کردند و چوبش را هم می‌خورند». او به چرخه‌ای باور دارد که ایران را امنیتی کرده است و یک سر این چرخه خود ما هستیم؛ بنابراین نتیجه می‌گیرد «تهران باید درک کند که قدرتش می‌تواند دیگران را ناراحت کند و بنابراین این کشور باید از روایت ساختن یک ایران قوی که می‌تواند یکجانبه و تهدیدآمیز به نظر برسد به روایت ساختن یک منطقه قوی تغییر جهت دهد». این فهم از سیاست حتی در کودکستان‌ها هم قفل است و قطعاً بوی خیانت می‌دهد. این است سرنوشت سیاه یک سیاستمدار مفلوک