برچسب سیاست فرهنگی
منظر ذهنی شهر را پیدا کنیم
آیا کارکرد مفهومی ادارههای فرهنگی اجتماعی مناطق در اسناد بالادستی یا توسط مدیران ارشد فرهنگی تبیین شده است؟ این ادارهها دقیقا کجای چارت شهرداری مناطق قرار دارند؟ رسالت مدیران فرهنگی در مناطق مختلف شهر چیست؟ انجام نورافشانی، آتشبازی و ترقهدرکردن را میتوان در زمره فعالیتهای یک مدیر فرهنگی بهحساب آورد؟ اگر یکی از اهداف فعالیت فرهنگی ایجاد نشاط اجتماعی باشد آیا از این مسیر، میسر خواهد شد؟چطور باوجود صرف هزینه و انرژی برای انجام کار فرهنگی، همچنان به اثرات عمیق در مناطق مختلف شهر بسته به نیازهای شهروندان نرسیدهایم؟چرا کمتر توانستهایم فارغ از انجام حرکتهای پوپولیستی یا روشنفکرمآبانه و خاصپسند به سمت انجام حرکتهای فرهنگی ریشهای و ماندگار برای مردم برویم و مخاطبمان را نه در میان چهرههای آشنای همیشگی بلکه همانجا که باید ، در دل کوچهها و محلههای شهر پیدا کنیم و آنچه باید را برایش بسازیم! این پرسشها و پرسشهایی ازایندست، زمینهساز گفتوگوی ما با محمدرضا رهبری، رئیس اداره فرهنگی اجتماعی شهرداری منطقه4 اصفهان شد. این مدیر فرهنگی دو سال است فعالیتهای فرهنگی جدی را در منطقه 4 شهرداری اصفهان پیش میبرد. همین موضوع باعث شد درباره نیاز به انجام اقدامات فرهنگی ریشهای در مناطق مختلف شهر اصفهان، ارتباط و نسبت فعالیتهای عمرانی و فرهنگی در شهر و چگونگی انجام فعالیت فرهنگی و… با او به گفتوگو بنشینیم.
تأملی بر سیاست فرهنگی آیتالله خامنهای
حجت الاسلام خسروپناه: سیاستهای فرهنگی بدون ساختار مناسب اثربخش نیستند
فرهنگ روح جامعه است نه تابلوی اتاق معاونت/ خانواده اصیل غربی، کاملا متعهد است
چرا در صدور ارزش های فرهنگی خود موفق نبوده ایم اما در عوض و به عنوان مثال، امروز شاهد گسترش زبان چینی در داخل کشورمان هستیم که نوعی واردات فرهنگی محسوب می شود؟ فرهنگ در کدام نقطه جامعه ایرانی قرار دارد؟
سیاستهای فرهنگی در مواجهه با تغییرات سبک زندگی: از تقابل تا همزیستی با تنوعات جدید
باشگاه خبرنگاران جوان - جامعه ایرانی در دورانی به سر میبرد که سرعت تغییرات فرهنگی و سبک زندگی بیش از هر زمان دیگری شتاب گرفته است. این تحولات عمیق در زیستجهان شهروندان – از مصرف رسانهای و فراغت تا هنجارهای شهری – ضرورت بازاندیشی اساسی در رویکردهای سیاستگذاری فرهنگی را گوشزد میکند. متأسفانه، غالب سیاستهای رسمی، همچنان بر مبنای تقابل، انکار/نادیدهانگاری یا تأخیر سیاستی عمل میکنند. این رویکرد نه تنها ناکارآمد است، بلکه هزینههای اجتماعی و فرهنگی غیرقابل جبرانی را به نظام حکمروایی تحمیل میکند.
