برچسب سیاست خارجی

چرا چین و روسیه ایران را شریک استراتژیک نمی‌دانند؟

کشورها معمولا در پی منافع ملی خود هستند و هر جا که منافع ملی آنها ایجاب کند به همان سمت و سو حرکت کرده و اعلام موضع می‌کنند. در ارتباط با چین و روسیه نیز که سیاست ایران هم در همین راستا نگاه به شرق تعریف شده ایران سیاست خارجی خود را در نزدیکی به این دو کشور تعریف کرده است. دو کشوری که در سازمان همکاری‌های شانگهای هستند و ایران نیز به همین واسطه و حتی سال‌ها پیش از اینکه به عضویت دائم و رسمی شانگهای درآید روابط نزدیکی با این دو کشور برقرار کرده است تا در برابر فشار‌های غرب و تحریم‌های آمریکا و اروپا بتواند از ظرفیت این دو کشور استفاده کند تا به نحوی نیازهای اقتصادی خود را رفع کند و هم اینکه از نظر سیاسی در مجامع بین‌المللی پشتیبانی هم داشته باشد.

چرا برجام توافق بدی نبود؟

بررسی و آنالیز برجام با عنایت به شرایط موجود در دولت ابراهیم رئیسی، که در دو سال گذشته به صورت مستمر تورم دو رقمی بالای 50 درصد را به مردم ایران تحمیل کرده است، نشان می‌دهد که برجام آنطور که مخالفانش در ایران مطرح می کردند، توافق بدی نبود.

چرا چین و روسیه اینگونه‌اند؟

در عالم دیپلماسی تنها منافع کشورها مهم است و مقامات دیپلماتیک می‌کوشند که منافع کشور خود را در برابر منافع سایر کشورها تامین کنند. از این منظر در جهان برای قدرت‌های بزرگ و حتی همین چین و روسیه که در یک جبهه با آنها قرارداریم، تنها منافع مهم است و هیچ کشوری حاضر نیست منافع خود را به خاطر دوستی با کشوری دیگر و حتی در یک راستا بودن در موضوعات مختلف با کشورها را به خطر بیندازد.

ظرافت ظریف اما دیرهنگام

صحبت‌های ظریف در مورد مواضع امنیتی‌سازی آمریکا بسیار دیر هنگام است. در سال 1379 هجری شمسی از تئوری جنگ نا‌متعادل در نظریه هارتلند- ریملند نوشتم. در آنجا اشاره شد که برخورد آمریکا با رقبا و دشمنانش بر اساس جایگاه ایالات متحده به عنوان یک ابرقدرت در نظام بین‌الملل متوجه آن نیست که بتواند در جنگ نامتقارن با آن روبه‌رو شوند. بلکه ایالات متحده آمریکا با آگاهی به این معنا در پی امنیتی سازی فضای بین‌المللی برمی‌آید.

نتیجه یک طرفه بودن سیاست خارجی

همه کشورها بر اساس منافع خودشان با سایر کشورها ارتباط برقرار می‌کنند و به اصطلاح دیپلماسی در سیاست بر اساس بده و بستان صورت می‌گیرد. طبیعی است که وقتی کشوری یک طرفه رابطه برقرار می‌کند هر احتمالی در خصوص نحوه و نوع برخورد با آن کشور متصور است. درست مثل دنیای تجارت که شما وقتی امکان متنوع سازی منابع تامین کالا نداشته باشید فروشنده هر جنسی را با هر قیمتی که خواست به شما می‌فروشد.

لزوم تغییر در سیاست خارجی

نشست‌هایی همچون نشست مشورتی شورای راهبردی وزارت امور خارجه چندان تاثیری ندارد و بیشتر حرف و گفتار درمانی است. چرا که تصمیم در سیاست خارجی در جای دیگری اتخاذ می‌شود. فلذا بعید است که در اینگونه نشست‌ها تصمیم سازی صورت بگیرد. البته شورای راهبردی وزارت امور خارجه شورایی بود که آقای دکتر ظریف در دوران وزارت خود آن را تاسیس کرد و جمعی برای هم اندیشی گرد هم می‌آمدند.