برچسب «سرمایه اجتماعی بنیادین» در ایران هنوز پابرجاست

بیش از حدود پنجاه روز از آغاز جنگ رمضان و بیش از دو هفته از آغاز آتش‌ بس گذشته است.
این روزها و شب‌ها همه ما احساسات پیچیده و متراکمی را درک کرده‌ایم؛ اما بدترین حسی که یک نفر می‌تواند در روزهای جنگ احساس کند، حس تعلیق و ابهام است.

هرجا سخن از نظافت و زیبایی است، عموما زنان به‌خاطر می‌آیند. آن‌ها به تمیزی، زیبایی، چیدمان و هماهنگی رنگ‌ها توجه دارند؛ ساعت‌ها وقت صرف می‌کنند تا غذا بپزند و آن را تزیین کنند؛ لباسی بدوزند یا آن را انتخاب کنند که رنگ‌هایش با هم هماهنگ بوده و مطابق سلیقه‌شان باشد؛ مدت‌ها جلوی آینه می‌ایستند تا ظاهرشان را مرتب کنند؛ بسیار فکر می‌کنند که چیدمان وسایل خانه را چگونه قرار دهند تا زیباتر و آرامش‌بخش‌تر به‌نظر آید و… .

در روزهای عادی زندگی، خیابان اغلب به‌عنوان زیرساختی برای حرکت و ارتباطات اقتصادی یا اجتماعی در نظر گرفته می‌شود؛ اما درشرایط استثنایی مانند جنگ یا بحران‌های عمیق اجتماعی، ماهیت خیابان دگرگون می‌شود؛ خیابان دیگر تنها مسیری برای عبور نیست، بلکه به «رسانه‌ای زنده» و «پلتفرم بیان» تبدیل می‌شود.