اکنون مسئله فقط بازپسگیری حریم خصوصی نیست؛ مسئله بازپسگیری "عاملیت" انسان است. تنها با بازپس گیری این عاملیت است که هر فرد می تواند به گذاری درست " از پایش تا آفرینش" دست یابد.
جدا از تحریم، جنگ و ناامنی؛ سیاستگذاری اقتصادی، کیفیت حکمرانی، شیوه مواجهه با جهان نیز در فلاکت امروز جامعه سهم دارند. امروز جامعه ایران حق دارد بداند هر بخش از این وضعیت حاصل کدام تصمیم، کدام سیاست، کدام محدودیت و کدام خطای انباشته شده است.
رسالت خبرنگاران امروز جامعه ایران، نه سیاهنمایی محض و نه امید توخالی، بلکه "تاریخنگاری لحظهای درد و امید" همراه با تحلیل علل پنهان آن است. او باید بتواند فریاد و امید را با واقعیت پیوند زند و رنج را به مسئلهای برای ضرورت تغییر تبدیل کند.
بسیاری از جامعهشناسان سیاسی بر این باورند که فقدان دموکراسی، شرط گمشده همگرایی در خاورمیانه است. بهگونهای که معلوم نیست صرفاً شکلگیری یک سازمان منطقهای واحد بتواند بحرانها را حل کند، مگر اینکه بر سازوکارهای دموکراتیک و رهبری پاسخگو استوار باشد.
گریههای متضاد کودکان ایرانی در میانه جنگ و شوق جام جهانی فوتبال، "شکاف ساختاری" عمیقی را آشکار می سازد. اینکه جامعه ایرانی، حتی در اوج فشارهای ساختاری، پتانسیل بازتعریف موقعیت خود از "سوژه تهدیدشونده " به " سوژه لذت " را داراست.
برای اینکه "زندگی از بن بست" خارج شود ما باید از بحران جنگ و تهدید بیرون بیاییم و به کشوری در حال توسعه تبدیل شویم. شاخص های زیادی نشان می دهد که ایران امروز نه تنها توسعه یافته نیست بلکه در مسیر توسعه نیز قرار ندارد. وضعیت کشور ناامید کننده است.
نیلوفران آبیِ امروز ِ جامعه ایران تلاش می کنند امید را به مثابه یک سازوکار اجتماعی- سیاسی در جامعه حفظ کنند و خرد جمعی را در خدمت بقای جمعی میهن قرار دهند. آنها نه ساده اندیش اند و نه از واقعیت رخداد های جنگ بی خبرند؛ بلکه آگاهانه در تلاش اند که در دل این واقعیت تلخ، زندگی بازتولید شود.